Rygor natychmiastowej wykonalności jest nadużywany

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 28 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I FPS 8/13) uznał, że uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje unicestwienie skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Oznacza to, że w efekcie umorzenia postępowania egzekucyjnego następuje przywrócenie stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji. To orzeczenie jest korzystne dla tych podatników, którzy pozostają w sporze z fiskusem. Jednoznacznie podważa ono dotychczasowe stanowisko organów podatkowych.

Postanowienie o rygorze

Rozstrzygnięcie NSA dotyczy konsekwencji uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 239a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.).

Na podstawie tego przepisu organy podatkowe pierwszej instancji mogą nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji. Jest to wyjątek od ogólnej zasady prowadzenia postępowania podatkowego.

Reguła ta obowiązuje od 2009 r. i zgodnie z nią decyzja nieostateczna (wydana przez organ pierwszej instancji), nakładająca na podatnika obowiązek zapłaty podatku pod groźbą egzekucji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przed 1 stycznia 2009 r. wniesienie odwołania do organu drugiej instancji nie wstrzymywało wykonania nieostatecznej decyzji podatkowej, a więc zasadą była wykonalność takich decyzji oraz wymagalność obowiązku z nich wynikającego (czyli zapłaty podatku).

Oznacza to, że brak wykonalności decyzji nieostatecznej znaczy dla podatnika tyle, że gdy otrzyma decyzję z urzędu skarbowego czy urzędu kontroli skarbowej nakazujących zapłatę zaległego podatku, ma zagwarantowane prawo do wniesienia odwołania i weryfikacji działań urzędów przez izbę skarbową. Do tego czasu naczelnik urzędu skarbowego czy dyrektor urzędu kontroli skarbowej nie może przystąpić do egzekucji, czyli ściągnięcia pieniędzy z majątku podatnika (bo jego decyzja jest jeszcze nieostateczna). Dopiero kiedy dyrektor izby utrzyma w mocy decyzję urzędów (wtedy mają status decyzji ostatecznych), to organ pierwszej instancji może przystąpić do egzekucji. Od tej zasady jest jednak wyjątek w postaci prawa do nadania przez organ pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznych. Jeśli podatnik nie zastosuje się do postanowienia i nie uiści kwoty wymagalnego podatku, to urząd może od razu podjąć czynności egzekucyjne - czyli najczęściej zająć pieniądze na kontach bankowych.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie, przy czym zgodnie z art. 239b par. 4 ordynacji podatkowej wniesienie zażalenia na to postanowienie nie wstrzymuje wykonania decyzji.

Na skutek nadania rygoru zachodzi możliwość egzekucji administracyjnej decyzji poprzez zastosowanie określonego środka egzekucyjnego. Powiadomienie o tym zobowiązanego (podatnika) skutkuje przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wynika to z art. 70 par. 4 ordynacji podatkowej.

Problem jednak w tym, że zgodnie z ordynacją podatkową nadanie klauzuli rygoru możliwe jest tylko pod pewnymi warunkami. Jak pokazują praktyka i sprawy podatników, które trafiają do sądów, organy często naruszają przepisy, a postanowienie o rygorze traktują tylko jako sposób na uniknięcie przedawnienia. Zgodnie z ordynacją zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dla fiskusa jednak najbardziej istotne jest to, że wszczęcie egzekucji przerywa bieg terminu przedawnienia.

Warunki ustawowe

Aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków:

1) gdy organ posiada informacje, że wobec podatnika toczy się postępowanie egzekucyjne w sprawie innych należności pieniężnych, lub gdy,

2) podatnik nie ma majątku, którego wartość odpowiadałaby kwocie zaległości wraz z odsetkami, lub gdy,

3) podatnik pozbywa się majątku znacznej wartości, lub gdy,

4) okres do upływu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Po drugie, by nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, wystarczy, że organ uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Naruszenie tych warunków podatnicy często zarzucają organom podatkowym, wskazując na brak zaistnienia jakiekolwiek przesłanki uzasadniającej nadanie klauzuli rygoru. Domagają się uchylenia postanowienia o nadaniu rygoru przez izbę skarbową, a gdy to okaże się bezskuteczne, składają skargi do sądów. Problem jednak w tym, że nawet jeśli sąd uchylił postanowienie, to w mocy pozostawały skutki zrealizowanej przez organy podatkowej egzekucji.

Różne stanowiska

Organy uważają, że czynności egzekucyjne zastosowane w związku z tytułem wykonawczym wydanym na podstawie aktu, który został uchylony, zachowują moc prawną, ponieważ decyzja wymiarowa, która była podstawą do wszczęcia egzekucji, do pewnego momentu funkcjonowała w obrocie prawnym, a więc wywoływała określone skutki prawne. Według organów w takim razie uchylenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wcale nie eliminuje przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Skutek taki zdaniem organów powstałby dopiero wtedy, gdyby dana decyzja wymiarowa została uznana za nieważną.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 lutego 2012 r. (sygn. akt I FSK 512/1) uznał, że uchylenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przez organ odwoławczy (dyrektora izby) oznacza wyeliminowanie postanowienia ze skutkiem od daty uchylenia. Stwierdzenie jego nieważności wywołuje natomiast skutki od chwili jego wydania.

Mimo tego rozstrzygnięcia w orzecznictwie NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych dominował jednak pogląd przeciwny. Zgodnie z nim uchylenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie unicestwia skutków materialnoprawnych zastosowanego środka egzekucyjnego. Ponadto większość składów orzekających sądów uznawała, że nawet umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje uznania, że nie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Również NSA wydawał orzeczenia, w których stwierdzał, że uchylenie decyzji zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności nie wpływa negatywnie na przerwanie biegu terminu przedawnienia (np. wyrok NSA z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 643/11, z 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2048/10, z 19  stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 428/11, czy z 30 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2345/11).

Na tle rozbieżnego stanowiska pojawił się problem, jaki jest skutek uchylenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności (przez organ rozpatrujący zażalenie lub też sąd administracyjny rozpatrujący skargę), w kontekście przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Czy uchylenie tegoż postanowienia ma, czy też nie ma wpływu na skuteczność przerwania biegu terminu przedawnienia w efekcie zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony?

NSA, podejmując uchwałę 28 kwietnia 2014 r. w składzie siedmiu sędziów (wyżej przytoczone wyroki były wydane w składzie trzech sędziów), stwierdził jednoznacznie, że wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia nadającego decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności powoduje, że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu. Tym samym, skoro obowiązek zapłaty wynikający z tej decyzji podatkowej nie jest wymagalny, stanowi to przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 par. 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem egzekucję umarza się jeśli obowiązek uregulowania zobowiązania nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek ten nie istniał.

@RY1@i02/2014/134/i02.2014.134.071000400.805.jpg@RY2@

Kiedy możliwa jest egzekucja

RAMKA 1

Środki egzekucyjne

Organ podatkowy może przeprowadzić egzekucję zaległego podatku z:

● pieniędzy,

● wynagrodzenia za pracę,

● świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej,

● rachunków bankowych,

● innych wierzytelności pieniężnych,

● praw z instrumentów finansowych,

● papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych,

● weksla,

● autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej,

● udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością,

● pozostałych praw majątkowych,

- z ruchomości,

- z nieruchomości.

RAMKA 2

Zdaniem MF

● Jeśli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to stanowi to uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Organy podatkowe mają prawo zakładać, iż zobowiązanie nie zostanie zapłacone w okresie 3 miesięcy pozostających do upływu terminu jego przedawnienia, skoro w ciągu ponad 4 lat od rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowe nie zostało przez podatnika zadeklarowane i zapłacone w prawidłowej wysokości. W takich przypadkach interes publiczny powinien mieć pierwszeństwo przed interesem podatnika i organy podatkowe powinny mieć zapewnioną możliwość podjęcia działań mających na celu przymusowe wykonanie zobowiązania podatkowego. Podatnik może uniknąć egzekucji zobowiązania, składając do organu podatkowego skuteczny wniosek o przyjęcie zabezpieczenia na swoim majątku.

na interpelację nr 15743 z 13 maja 2010 r.

Pieniądze można odzyskać

Dotychczas organy podatkowe i część sądów administracyjnych twierdziły, że uchylenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie uchyla skutków, które już nastąpiły w oparciu o zastosowane środki egzekucyjne wobec podatnika. Z tym nie zgodził się skład siedmiu sędziów NSA, który wydał omawianą uchwałę z 28 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I FPS 8/13). W ocenie sędziów oznaczałoby to, że nie zostaje przywrócony stan istniejący przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Tym samym organ egzekucyjny nie miałby obowiązku zwrotu np. środków pieniężnych zajętych w wyniku zastosowania, opartego o wadliwą podstawę prawną, środka egzekucyjnego. Według nich przyjęcie poglądu, że zastosowany w przeszłości środek egzekucyjny (w oparciu o nielegalną podstawę prawną - tj. uchylone później postanowienie) wywołuje w dalszym ciągu skutki prawne, jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającej z niej zasady legalizmu.

Co wynika z uchwały

Z uchwały NSA wynika jednoznacznie, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na skutek uchylenia aktu, który był podstawą jego wszczęcia, przywraca stan, jaki istniał przed dokonaniem pierwszej czynności egzekucyjnej, i egzekucja nie może toczyć się dalej. Oznacza to, że organ egzekucyjny, umarzając postępowanie, powinien z urzędu podjąć konieczne czynności do usunięcia skutków dokonanych czynności egzekucyjnych w celu przywrócenia dłużnikowi pełnej swobody dysponowania przedmiotami, do których była skierowana egzekucja (np. wykreślenie z księgi wieczystej wpisu ostrzeżenia o wszczęciu egzekucji do nieruchomości). Wydając to rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny kierował się wykładnią konstytucyjną.

W uzasadnieniu uchwały NSA podkreślił również, że gdyby przyjąć za słuszny pogląd przeciwny (czyli zgodny z oczekiwaniami organów podatkowych), że zastosowanie środka egzekucyjnego na podstawie nielegalnie nadanego decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma żadnego wpływu na skuteczność zastosowania takiego środka, to sądowa kontrola trybu nadawania tego rygoru byłaby iluzoryczna. Zdaniem NSA oznaczałoby to, że w przypadku bezpodstawnego (sprzecznego z prawem) nadania rygoru skutki jego zastosowania pozostawałyby w mocy, nawet po jego wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Taki stan nie może być zaakceptowany w aspekcie obowiązującej zasady praworządności (legalności) działania organów administracji. Zasady te - jak podkreślił sąd - wynikają z konstytucji.

W dalszej części uzasadnienia skład siedmiu sędziów wyjaśnił, że instytucja przedawnienia zobowiązania podatkowego, pełniąca funkcję gwarancyjną dla podatników, nie może być unicestwiona (w postaci przerwania biegu 5-letniego terminu przedawnienia) przez wadliwy akt organu administracyjny - czyli wydane z naruszeniem prawa postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

Bez premii dla organów

Tym samym poszerzony skład NSA jednoznacznie wskazał, że dotychczasowa praktyka organów oraz niektórych sądów administracyjnych akceptująca pogląd, że uchylenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma żadnego wpływu na dokonane (zrealizowane) czynności egzekucyjne organów, prowadzi do skutków sprzecznych z konstytucjną zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającą z niej zasadą praworządności. Po pierwsze, skutkuje to przyzwoleniem organom podatkowym, jako wierzycielom zaległego podatku, na nielegalne nadawanie decyzjom nieostatecznym rygorów natychmiastowej wykonalności. Po drugie, prowadzi do premiowania ich za takie postępowanie, przyjmując, że w mocy pozostają skutki prawne ich nielegalnego administrowania.

Oprócz tego NSA wskazał, że z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego wynika obowiązek respektowania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W ocenie składu siedmiu sędziów zasada ta obejmuje zakaz tworzenia prawa, które wprowadzałoby pozorne instytucje prawne, a brak możliwości realizacji prawa w granicach określonych przez ustawodawcę jest przejawem tworzenia pozornej instytucji prawnej. Taki pogląd wyraził też Trybunał Konstytucyjny m.in. w wyroku z 19 grudnia 2002 r. (sygn. akt K 33/02).

Jak uzasadnił NSA, przyjęcie, że kontrola legalności przez organ nadrzędny i sąd administracyjny postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma, w przypadku stwierdzenia jego nielegalności, żadnego wpływu na skutki wywołane tym aktem administracyjnym, czyniłoby tę kontrolę pozorną, a tym samym i z tego względu sprzeczną z zasadą konstytucyjną.

Bez nadużyć

Z uchwały NSA płynie również ważna ocena dotychczasowej praktyki działań organów podatkowych. NSA wskazał, że prawidłowo zastosowany instrument nadający rygor natychmiastowej wykonalności jest wystarczająco skuteczny i łatwy do realizowania. Mechanizm praworządnego działania wymaga natomiast gwarancji nienadużywania tej instytucji. Jej nadużywanie może bowiem prowadzić do poważniejszych skutków aniżeli unikanie zapłaty podatku.

Tym samym skład siedmiu sędziów zgodził się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 6 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II FSK 2530/11), że także zasada pewności prawa i bezpieczeństwa obrotu prawnego, w zestawieniu z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej, oznacza, że wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, musi prowadzić do upadku powstałych na jego podstawie konsekwencji w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

Nowe wyroki

Zgodnie z ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, jaka została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Oznacza to, że żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA.

Po uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadło już kilka orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych.

Co na to sądy

● Jeśli postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zostało uchylone przez dyrektora izby skarbowej, a decyzja wymiarowa organu pierwszej instancji została wydana po okresie podstawowego terminu przedawniania zobowiązania podatkowego, to na skutek uchylenia postanowienia nie doszło do przerwy biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z uchwałą NSA z 22 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I FPS 8/13) uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Tym samym nie jest możliwe dokonanie merytorycznej oceny decyzji wydanej po upływie terminu przedawnienia.

z 13 czerwca 2014 r. (sygn. akt I Sa/Kr 1051/14)

● Skoro umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie skutków prawnych podjętych czynności i będących ich następstwem środków egzekucyjnych, to zostaje również uchylony skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, który nastąpił w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.

z 26 maja 2014 r. (sygn. akt III Sa/Gl 85/14)

● Termin krótszy niż 3 miesiące do upływu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie jest przesłanką uprawdopodobniającą niewykonanie zobowiązania przez podatnika. Jeśli organ wydaje postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej tylko na takiej podstawie, to jest to działanie sprzeczne z prawem. Tym samym organ pierwszej instancji nie nadał skutecznie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, co skutkowało doręczeniem decyzji organu odwoławczego po upływie terminu przedawnienia.

z 3 czerwca 2014 r. (sygn. akt I Sa/Bk 154/14)

● Wydanie ostatecznej decyzji podatkowej nie czyni bezprzedmiotową sprawę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej, właśnie przez to, że pozostają jego skutki w sferze materialnoprawnej podatnika. Mimo wydania przez dyrektora izby ostatecznej decyzji rozstrzygającej w sprawie rozliczania podatku obowiązkiem tego organu było merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez przeprowadzenie oceny zgodności z prawem wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej.

z 28 maja 2014 r. (sygn. akt I Sa/Bd 368/140)

Izba rozpozna zażalenie

Podatnicy, którzy składają odwołania od postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, często nie otrzymują od organów drugiej instancji żadnej odpowiedzi. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I FSK 674/13) zakwestionował takie postępowanie.

Część dyrektorów izb skarbowych uważa, że nie musi odpowiadać na zażalenia na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o nadaniu rygoru w sytuacji, gdy w trakcie złożenia tego zażalenia na poziomie izby zostało wcześniej rozpoznane odwołanie od decyzji. Wtedy według izb postępowanie zażaleniowe staje się bezprzedmiotowe. NSA uznał, że wydanie decyzji ostatecznej w sprawie, w której decyzji organu pierwszej instancji w drodze postanowienia nadano rygor natychmiastowej wykonalności, nie powoduje, że postępowanie zażaleniowe staje się bezprzedmiotowe. Ma to znaczenie, szczególnie gdy wobec podatnika prowadzona była egzekucja administracyjna zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji organu pierwszej instancji.

NSA uchylił wyrok sądu wojewódzkiego w Warszawie (z 19 listopada 2012 r., sygn. akt III Sa/Wa 815/12), który uznał, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej ma swój skutek wyłącznie do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy, mającej walor decyzji ostatecznej. W ocenie sądu wojewódzkiego z tą chwilą ustają skutki prawne, jakie wiązały się z wydaniem postanowienia w tym przedmiocie, tj. możliwość przymusowego dochodzenia należności fiskalnych. Z tym momentem dopuszczalność wykonania obowiązku podatkowego w trybie egzekucji administracyjnej wynika już nie z faktu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz z uwagi na to, że decyzja organu odwoławczego, jako ostateczna, podlega wykonaniu z mocy prawa, bez konieczności wydawania w tym przedmiocie dodatkowego rozstrzygnięcia.

Oprócz NSA w ostatnim czasie na konieczność oceny zażalenia podatnika (złożonego na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji) zwrócił również uwagę WSA w Bydgoszczy w wyroku 28 maja 2014 r. (sygn. akt I Sa/Bd 368/14), zajmując się zobowiązaniem przedsiębiorcy z zakresu VAT. Bydgoski sąd orzekł, że mimo wydania przez dyrektora ostatecznej decyzji rozstrzygającej w sprawie rozliczania podatku od towarów i usług obowiązkiem organu było merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez przeprowadzenie oceny podniesionego przez strony zarzutu co do braku zaistnienia przesłanek z art. 239b par. 1 i 2 ordynacji podatkowej, które dają podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej. WSA uzasadnił, że wydanie decyzji ostatecznej w sprawie, w której decyzji organu pierwszej instancji w drodze postanowienia nadano rygor natychmiastowej wykonalności, nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego i jego umorzenia, jeżeli prowadzona była egzekucja administracyjna zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji organu pierwszej instancji.

WAŻNE

Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji ma charakter szczególny i jest odstępstwem od zasady nieegzekwowalności nieostatecznej decyzji podatkowej. Ma ona zastosowanie tylko w przypadku wystąpienia przesłanek prawnych, które uzasadniają konieczność zapewnienia ochrony interesu publicznego przez zabezpieczenie wykonania obowiązku

Podsumowanie

● Decyzja nieostateczna (wydana przez organ pierwszej instancji), nakładająca na podatnika obowiązek zapłaty podatku pod groźbą egzekucji, nie podlega wykonaniu, chyba że nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności.

● Wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia nadającego decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności powoduje, że decyzja ta nie podlega wykonaniu.

● Organ egzekucyjny, umarzając postępowanie, powinien z urzędu podjąć czynności zmierzające do usunięcia skutków egzekucji, aby przywrócić dłużnikowi swobodę dysponowania przedmiotami, wobec których była skierowana egzekucja.

Przemysław Molik

przemyslaw.molik@infor.pl