Orzecznictwo

Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z podwyższeniem kapitału w drodze emisji akcji

Dokonując analizy prawnej przepisu art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowiącym, iż do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w dniu 24.01.2011 r., sygn. II FPS 6/10, stwierdził, że koszty ponoszone w celu utworzenia lub powiększenia kapitału zakładowego nie mogą być uznane za koszty podatkowe. W ocenie NSA wydatki bezpośrednio powiązane z przychodem w postaci podwyższonego kapitału, czyli te wydatki, bez których nie jest możliwe podwyższenie kapitału zakładowego, nie są kosztem uzyskania przychodów (tj. opłaty notarialne, opłaty sądowe, PCC). Wydatki, które nie warunkują podwyższenia kapitału (np. usługi związane z przygotowaniem i publicznym udostępnieniem prospektu emisyjnego, poszukiwaniem inwestorów itp.), należy natomiast zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Są one bowiem typowymi kosztami pośrednimi związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą, której efekty podlegają opodatkowaniu.

Anna Sękowska

doradca podatkowy, Beiten Burkhardt

Wydatki poniesione na odsetki od pożyczki zaciągniętej na sfinansowanie wypłaty dywidendy oraz koszty PCC od tej pożyczki nie stanowią kosztów podatkowych

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 17.03.2011 r., sygn. II FSK 2004/09, wypłata dywidendy nie jest ani przychodem, ani zabezpieczeniem czy zachowaniem źródła przychodów. Odsetki oraz podatek od czynności cywilnoprawnych związane z pożyczką na ten cel nie są zatem wydatkami stanowiącymi koszt uzyskania przychodów. Skoro ustawodawca wskazuje, zarówno w prawie handlowym, jak i w prawie podatkowym, na odrębność od spółki, podmiotu uprawnionego do dywidendy i na odrębność dywidendy od przychodu spółki, to brak jest podstaw do zaliczenia wydatków związanych z pożyczką na wypłatę dywidendy do kosztów uzyskania przychodów spółki. Sama w sobie płynność finansowa spółki nie jest celem, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Podobne zdanie wyraził NSA w uchwale z dnia 12.12.2011 r., sygn. II FPS 2/11.

Anna Sękowska

doradca podatkowy, Beiten Burkhardt

Straty powstałe w wyniku niezamortyzowania części środka trwałego są kosztem uzyskania przychodów

Zgodnie z wyrokiem NSA z 24.05.2011 r., II FSK 33/10, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności gospodarczej (art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Jeżeli likwidacja nie w pełni umorzonego środka trwałego będzie wynikiem utraty jego przydatności gospodarczej w ramach tego samego rodzaju działalności, to powstała strata będzie zawsze kosztem uzyskania przychodów. Pojęcia likwidacji środka trwałego nie można interpretować zawężająco wyłącznie do fizycznego unicestwienia środka trwałego w wyniku zdarzeń niezależnych od podatnika. Jeżeli podatnik uzna, że środek trwały utracił przydatność gospodarczą i dalsze jego użytkowanie nie ma uzasadnienia ekonomicznego, wówczas powstałą stratę może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Anna Sękowska

doradca podatkowy, Beiten Burkhardt

Czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT a zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego

24 października 2011 roku NSA podjął uchwałę (I FPS 9/10) w sprawie określenia czy w świetle art. 86 ust. 1 i art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej wyżej ustawy. Zdaniem NSA zawarte w przepisach art. 90 ust. 1 - 3 ustawy o VAT sformułowanie "czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia" należy rozumieć jako odnoszące się do czynności zwolnionych od podatku w konsekwencji, w przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi (których nie da się jednoznacznie przypisać do jednej z tych kategorii czynności), podatnik nie stosuje odliczenia częściowego wedle proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, lecz odliczenie pełne.

Bartłomiej Sikora

doradca podatkowy i adwokat, Beiten Burkhardt