Kiedy nieodpłatne świadczenia trzeba wykazać w zeznaniu

Przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ponadto za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W przypadku pakietów medycznych zarówno organy podatkowe, jak i sądy administracyjne - w tym NSA - prezentują stanowisko, zgodnie z którym wartość abonamentu medycznego jest przychodem pracownika. Chodzi o takie pakiety medyczne, na podstawie których można korzystać ze świadczeń nieobjętych kodeksem pracy (kodeks obejmuje badania okresowe, które musi zapewnić pracodawca). Co więcej, fiskus twierdzi, że samo zapewnienie abonamentu pracownikowi, a nie skorzystanie z niego, powoduje powstanie przychodu do opodatkowania.

Art. 11, 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Wartość pieniężną świadczeń w naturze określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

● jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców,

● jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu,

● jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,

● w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Zatem wartość otrzymanych towarów będzie przychodem pracownika.

Art. 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

W przypadku wygranych w konkursie, których wartość nagród przekracza kwotę 760 zł, na uczelni jako płatniku będzie ciążył obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 10 proc.

Ufundowana przez uczelnię usługa bezpłatnego kształcenia na jednym z wybranych kierunków stanowić będzie wygraną w konkursie.

Za podstawę opodatkowania należy przyjąć wartość odpowiadającą cenie stosowanej wobec innych odbiorców. Będzie to kwota, jaką zobowiązani są płacić pozostali studenci nieuprawnieni do bezpłatnego kształcenia.

Obowiązek podatkowy powstaje w terminie przewidzianym dla studentów z zadeklarowanym systemem płatności, przewidzianym dla wnoszenia jednorazowo opłaty rocznej. Gdy w terminie płatności przewidzianym dla pozostałych studentów spełnienie warunku dotyczącego uzyskania odpowiedniej średniej wyników w nauce nie byłoby możliwe, z uwagi chociażby na brak informacji w tym zakresie, wówczas moment powstania obowiązku podatkowego przesuwa się do momentu, w którym będzie można uznać, że ten warunek został spełniony, a tym samym świadczenie będzie miało definitywny charakter.

W konsekwencji nagroda w konkursie organizowanym przez uczelnię stanowi przychód z innych źródeł, ale podlegający opodatkowaniu 10-proc. podatkiem dochodowym. Opodatkowaniu podlegają bowiem wygrane w konkursach. Jedynie w przypadku gdyby nie zostały spełnione przesłanki pojęcia "konkurs", czyli w rzeczywistości konkurs nie miałby miejsca, otrzymane kwoty czy przedmioty (prawo do bezpłatnej nauki) stanowiłyby przychód z innych źródeł opodatkowany według skali podatkowej i uczelnia miałaby obowiązek wystawienia PIT-8C.

Art. 20, 30 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Kwota składki rozkłada się solidarnie na wszystkich członków zarządu i rady nadzorczej objętych przedmiotowym ubezpieczeniem. Składka w częściach odpowiadających poszczególnym członkom zarządu i rady nadzorczej stanowi dla nich przychód ze stosunku pracy lub z działalności wykonywanej osobiście.

Skoro są to nieodpłatne świadczenia ponoszone przez spółkę za osoby, z którymi łączy je stosunek prawny, to przychód u tych osób powstanie w momencie poniesienia tych świadczeń przez spółkę, a więc w momencie zapłaty składki ubezpieczeniowej.

Koszt związany z zawarciem polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla przyszłych, byłych i obecnych członków zarządu i rady nadzorczej stanowi dla wskazanych osób dodatkowy przychód ze stosunku pracy lub przychód z działalności wykonywanej osobiście, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Natomiast wysokość przychodu będzie stanowiła kwota składki w części przypadającej odpowiednio na poszczególnych członków zarządu i rady nadzorczej.

Art. 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Ustawodawca zaliczył do przychodów pracownika nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy, wykonywania usługi bądź udostępnienia rzeczy lub prawa. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on jakąś realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień od PIT.

Do nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych na rzecz pracownika związanych ze stosunkiem pracy zalicza się wartość świadczeń udostępnionych pracownikowi w trakcie spotkań dla pracowników. Wartość tych świadczeń stanowi dla pracowników przychód. Ponieważ przychód ten nie mieści się w katalogu zwolnień od podatku, podlega on opodatkowaniu.

Wartość świadczeń opłaconych za pracownika pracodawca ma obowiązek doliczać do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy. Takie stanowisko potwierdzają organy podatkowe w licznych interpretacjach.

Art. 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 12 ustawy o PIT przychodem są nie tylko wypłaty pieniężne, ale także świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wykorzystywanie samochodu służbowego do celów prywatnych należy zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych. Wartość tego świadczenia powinna zostać doliczona do przychodów pracownika, a pracodawca zobowiązany jest do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od tego przychodu. Określenie wartości tej kategorii świadczenia powinno nastąpić zgodnie z zasadami zawartymi w art. 11 ust. 2 ustawy o PIT. Jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej pracodawcy - według cen stosowanych wobec innych odbiorców (np. w sytuacji gdy w zakresie działalności gospodarczej pracodawcy mieści się wynajmowanie samochodów). Z kolei jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu (np. w sytuacji gdy samochód udostępniony pracownikowi został wcześniej wynajęty przez pracodawcę do celów służbowych). W pozostałych przypadkach - według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości w terminie otrzymania świadczenia.

Art. 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Ewa Matyszewska

ewa.matyszewska@infor.pl