Jeśli popełniliśmy błąd w rocznym PIT, możemy go sprostować

Niewielkie uchybienia urząd zweryfikuje sam

Roczne rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych dla wielu osób wciąż stanowi wyzwanie. Nic w tym dziwnego, skoro przepisy podatkowe są skomplikowane, a formularze zeznań rocznych wielostronicowe. Błędy są więc rzeczą naturalną. Ponieważ to na podatniku ciąży obowiązek samoobliczenia daniny, sporządzona przez niego deklaracja może być wielokrotnie zmieniana (możliwa jest także korekta już wcześniej skorygowanej deklaracji).

Korekta deklaracji to nic innego jak uprawnienie do dokonania zmiany pierwotnego, błędnego zdaniem podatnika samowymiaru podatku. Prawo do korygowania deklaracji podatkowych uregulowane zostało w art. 81 par. 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Samemu lub w wyniku sprawdzenia

Deklaracje mogą być przez podatnika zmieniane całkowicie z jego inicjatywy, bądź w ramach czynności sprawdzających organu podatkowego, ale również po przeprowadzeniu kontroli, a nawet postępowania podatkowego (korekta w ograniczonym zakresie, o czym będzie mowa poniżej).

Wstępna ocena i weryfikacja prawidłowości wywiązywania się podatników z obowiązków podatkowych dokonywana jest w ramach czynności sprawdzających, o których mowa w dziale V Ordynacji podatkowej. W porównaniu do kontroli podatkowej i postępowania podatkowego czynności sprawdzające są procedurą o najmniejszym stopniu sformalizowania. Oczywiście organy podatkowe nie mają obowiązku weryfikowania w ten sposób każdego złożonego zeznania rocznego. Czynności sprawdzające podejmowane są z urzędu i selektywnie. Ich następstwem może być właśnie korekta zeznania przez podatnika.

Zgodnie z art. 272 Ordynacji podatkowej organy podatkowe pierwszej instancji dokonują czynności sprawdzających mających na celu:

wsprawdzenie terminowości:

- składania deklaracji,

- wpłacania zadeklarowanych podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz inkasentów;

wstwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych powyżej;

wustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami.

W toku czynności sprawdzających urzędnicy analizują dokumenty źródłowe (w szczególności informacje od płatników), sprawdzając ich zgodność ze złożoną deklaracją. W przypadku stwierdzenia uchybień formalnych w zeznaniu rocznym urzędnicy - w zależności od charakteru i zakresu stwierdzonych uchybień - samodzielnie je korygują lub zwracają się do podatnika o skorygowanie deklaracji. Sposób postępowania organów podatkowych w przypadku uchybień formalnych deklaracji został szczegółowo określony w art. 274 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że procedura ta nie ma zastosowania w przypadku wątpliwości o charakterze merytorycznym.

Potknięcia o mniejszym znaczeniu

W razie stwierdzenia, że deklaracja zawiera błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki bądź że wypełniono ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy może samodzielnie skorygować deklarację lub zwrócić się do podatnika o jej poprawienie. Wynika to z art. 274 Ordynacji podatkowej. Procedura ta ma zastosowanie tylko w przypadku wystąpienia w deklaracji opisanych w tym przepisie uchybień formalnych. W praktyce chodzi tu o takie błędy jak wypełnienie niewłaściwych rubryk, pominięcie określonych pozycji zeznania, wadliwe przeliczenie poszczególnych kolumn, błędne wyliczenie podatku przy prawidłowo określonej podstawie opodatkowania czy też zastosowanie błędnego (niewłaściwego lub nieaktualnego) formularza PIT.

Tak zwana urzędowa korekta deklaracji (czyli korekta sporządzana przez organ podatkowy) możliwa jest tylko wówczas, gdy na skutek dokonania przez urzędnika stosownych poprawek lub uzupełnień, zmiana wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłat, kwoty zwrotu podatku lub wysokości straty nie przekroczy kwoty 1 tys. zł. Tak skorygowaną deklarację organ podatkowy uwierzytelnia podpisem osoby uprawnionej. Kopia tej korekty doręczana jest podatnikowi wraz z informacją o związanej z nią zmianie wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku, lub wysokości straty albo informacją o braku takich zmian.

Podatnik z korektą dokonaną przez organ podatkowy nie musi się zgodzić. Ma 14 dni od momentu jej doręczenia na wniesienie sprzeciwu do urzędu skarbowego, który poprawił deklarację. Jeśli z uprawnienia tego skorzysta, to korekta zostanie automatycznie anulowana. W razie niewniesienia sprzeciwu w przewidzianym terminie - korekta urzędowa wywoła takie same skutki prawne jak korekta złożona przez podatnika.

Z kolei samodzielne skorygowanie zeznania w ramach czynności sprawdzających polega na tym, że organ podatkowy zwraca się do podatnika o jego poprawienie oraz złożenie niezbędnych wyjaśnień. Urzędnik musi jednocześnie wskazać przyczyny, dla których informacje zawarte w deklaracji poddaje w wątpliwość. Mimo że sugestie w zakresie korekty deklaracji płyną od organu podatkowego, to podatnik ostatecznie decyduje o tym, czy deklaracje poprawi (ma zawsze takie prawo, ale nie obowiązek).

Wyjaśnienie albo wszczęcie postępowania

Możliwość dokonania w ramach czynności sprawdzających wstępnej oceny deklaracji pod kątem jej poprawności merytorycznej stwarza natomiast przepis art. 274a par. 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nim, w razie wątpliwości, co do poprawności złożonej deklaracji organ podatkowy może wezwać do udzielenia w wyznaczonym terminie niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w niej zawartych. Wezwanie do złożenia wyjaśnień w przypadku wątpliwości, co do rzetelności deklaracji i ewentualnie złożenie przez podatnika deklaracji poprawionej, a więc skorygowanej (jeśli wątpliwości organu podatkowego okażą się uzasadnione) pozwala na zamknięcie całej procedury w ramach czynności sprawdzających i uniknięcie postępowania podatkowego.

Ocena deklaracji dokonywana w tym trybie ma charakter uproszczony. Umożliwia organom podatkowym w sposób jak najmniej sformalizowany wstępne dokonanie oceny zagadnień o charakterze materialnym. Dla stosowania tego przepisu nie jest istotne, czy ewentualna niepoprawność deklaracji będzie skutkować zaniżeniem, czy zawyżeniem zobowiązania podatkowego.

Jeżeli podatnik zgodzi się z zastrzeżeniami organu podatkowego i w rezultacie deklarację poprawi, w sposób usuwający wątpliwości urzędników, wówczas wszczynanie postępowania podatkowego będzie zbędne. W przeciwnym razie, tj. gdy podatnik nie podzieli stanowiska organu podatkowego, a jednocześnie wątpliwości co do poprawności deklaracji nie zostaną przez niego wyjaśnione, można się spodziewać, że zostanie wszczęte w stosunku do podatnika postępowania podatkowe lub kontrola podatkowa.

Zawieszenie uprawnienia

Uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą. Korekta złożona w takich okolicznościach nie wywoła żadnych skutków prawnych. W praktyce oznacza to, że mimo złożenia korekty, w dalszym ciągu obowiązuje poprzednio złożona deklaracja i wynikająca z niej kwota podatku. Zawieszenie tego prawa ma miejsce również w przypadku prowadzenia kontroli skarbowej.

Uprawnienie do korekty przysługuje nadal po zakończeniu kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, ale w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego.

Możliwe jest też skorygowanie deklaracji w okresie między zakończeniem kontroli podatkowej a wszczęciem postępowania podatkowego, w którym wykorzystane są ustalenia dokonane w trakcie kontroli. Zakończenie kontroli, tj. doręczenie podatnikowi protokołu kontroli, albo też postępowania podatkowego, tj. wydanie decyzji, umożliwia podatnikowi złożenie korekty, chociaż w tym ostatnim przypadku - tylko w zakresie nieobjętym decyzją (por. interpretację dyrektora izby skarbowej w Poznaniu z 23 listopada 2012 r., nr ILPP2/443-1212/11/12-S1/EN). [przykład]

PRZYKŁAD

W trakcie kontroli

Wobec podatnika prowadzone jest postępowanie podatkowe w zakresie ulg w PIT za lata 2010 i 2011 r. Podatnik rozliczył się już za rok 2012 r., jednak zeznanie to powinien skorygować.

Co do zasady, prawo do skorygowania deklaracji nie może być skutecznie wykonane w czasie kontroli i postępowania podatkowego. Jest ono w tych okresach zawieszone. Podatnik może jednak poprawić swoje zeznanie za 2012 rok. Zawieszenie prawa do korekty deklaracji odnosi się bowiem do deklaracji dotyczących podatków i okresów, które są objęte danym postępowaniem lub kontrolą. Jeżeli przedmiotem tych postępowań jest podatek dochodowy za dany rok podatkowy, uprawnienie do skorygowania zeznania przysługuje wobec innych lat podatkowych lub innych podatków.

KROK PO KROKU

Poprawiamy PIT przesłany przez internet

Podatnik musi wiedzieć, jaki błąd popełnił i dlaczego koryguje zeznanie. Błędem może być np. nieuwzględnienie w rocznym PIT przychodu z pracy dla innego pracodawcy.

Składający korektę e-PIT, musi pobrać formularz interaktywny zeznania, np. PIT-37, lub otworzyć aplikację e-Deklaracje Desktop, za pomocą której wypełniał zeznanie.

Podatnik wypełnia taki sam formularz, który składał pierwotnie. Musi jednak zaznaczyć, że składa korektę. Po zaznaczeniu odpowiedniego pola (cel złożenia formularza) w zeznaniu PIT, pojawi się kolejny formularz - ORD-ZU, czyli uzasadnienie przyczyn złożenia korekty.

Wypełniając formularz podatnik podaje prawidłowe dane. Jeśli np. w pierwotnym zeznaniu pominął kwoty przychodu, musi je w korekcie dodać i na nowo policzyć podatek.

Po wypełnieniu korekty zeznania trzeba postępować tak, jak przy zeznaniu pierwotnym. Trzeba więc sprawdzić poprawność danych i wysłać korektę.

System e-Deklaracje po podpisaniu i wysłaniu e-PIT do urzędu skarbowego wyda tzw. numer referencyjny.

Po otrzymaniu numeru referencyjnego trzeba pobrać UPO. Jest to dokument potwierdzający, że korekta zeznania została wysłana do urzędu skarbowego. W razie kontroli podatnik musi pokazać zeznanie oraz UPO, aby udowodnić, że wypełnił obowiązek złożenia deklaracji.

Podatnicy muszą przechowywać zeznania roczne i UPO przez 6 lat. Warto je więc zapisać na dysku komputera, ale też na innych, przenośnych dyskach, pamięci flash, w chmurze lub serwerze, albo po prostu wydrukować. Dodajmy, że e-PIT można korygować więcej niż raz.

Oprac. Łukasz Zalewski

Podstawa prawna

Art. 81, art. 81b, art. 272, art. 274 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).

Zeznanie za ubiegły rok skorygujemy do końca 2018 roku

Podatnik nie jest związany żadnym terminem dokonania korekty. Naturalnie, poprawienie zeznania staje się zbędne po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przypomnijmy, że co do zasady, przedawnienie następuje po upływie 5 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przypadku zatem podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r., którego termin zapłaty upłynął 30 kwietnia 2013 r., zobowiązanie przedawni się dopiero z końcem 2018 r.

Formularz i uzasadnienie

Zeznanie poprawia się poprzez złożenie deklaracji korygującej wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty, co wynika z art. 81 par. 3 Ordynacji podatkowej.

Korektę należy złożyć na tym samym formularzu, na którym podatnik rozliczał się pierwotnie (chyba że za pierwszym razem wybrał niewłaściwy druk, np. PIT-37 zamiast PIT-36. W takim wypadku korektę składa na prawidłowym formularzu). O tym, że jest to deklaracja poprawiona podatnik informuje właściwy urząd skarbowy zaznaczając po prostu odpowiednią pozycję zeznania. Sama korekta polega więc na ponownym sporządzeniu zeznania, już w sposób prawidłowy. Z kolei pisemne uzasadnienie przyczyn korekty należy sporządzić we własnym zakresie - podatnika nie obowiązują żadne urzędowe druki.

Jeżeli korektę wspólnego zeznania podatkowego składają małżonkowie, korekta oraz uzasadnienie przyczyn złożenia korekty powinny zawierać dane identyfikacyjne oraz podpisy obojga małżonków, chyba że dopuszczalne jest podpisanie zeznania podatkowego tylko przez jednego z małżonków (taką możliwość przewiduje obecnie art. 6 ust. 2a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych; t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.).

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty

Jeżeli skutkiem dokonywania korekty deklaracji jest wystąpienie nadpłaty - a podatnik naturalnie chce ją odzyskać - to dodatkowo powinien dołączyć do korekty wniosek o stwierdzenie nadpłaty.

Przypomnijmy, że możliwość złożenia takiego wniosku dotyczy:

wpodatnika, który kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku,

wpodatnika, który w zeznaniach (deklaracjach) wykazał zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek albo wykazał nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej,

wpodatnika, który nie będąc zobowiązany do składania zeznań dokonał wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej,

Z decyzją lub bez

W przypadku gdy złożony wniosek jest prawidłowy pod względem formalnym i zasadność skorygowanego zeznania nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwróci podatnikowi nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W pozostałych przypadkach organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe, a następnie wydaje:

wdecyzję w sprawie określenia zobowiązania podatkowego i stwierdzenia nadpłaty w prawidłowej wysokości lub

wdecyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty.

Od decyzji naczelnika urzędu skarbowego służy odwołanie do dyrektora izby skarbowej, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji (za pośrednictwem naczelnika urzędu skarbowego).

Termin zwrotu

Jeżeli organ podatkowy uzna, że wydawanie decyzji w sprawie nadpłaty nie jest konieczne, zwróci ją podatnikowi nie później, niż w ciągu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem. Jeżeli natomiast wydawana jest decyzja - organ podatkowy powinien ją wydać w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, a w sprawach szczególnie skomplikowanych - nie później niż w ciągu 2 miesięcy. Zwrot nadpłaty w takiej sytuacji następuje w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji.

WAŻNE

W przypadku składania wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku wynikającej z korekty zeznania podatkowego, wniosek ten należy złożyć wraz z korektą i uzasadnieniem jej przyczyn

WAŻNE

Prawo złożenia korekty istnieje, dopóki zobowiązanie nie uległo przedawnieniu

Co zawiera wniosek

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty powinien zawierać:

● imię i nazwisko lub nazwę podatnika oraz NIP lub PESEL, nr telefonu kontaktowego,

● określenie rodzaju podatku i okresu, którego wniosek dotyczy,

● wysokość nadpłaty,

● uzasadnienie wniosku,

● dokumenty potwierdzające informacje zawarte w uzasadnieniu wniosku,

● wskazanie sposobu zwrotu nadpłaty.

Tryb złożenia

Tryb złożenia korekty

Korektę zeznania wraz z uzasadnieniem można złożyć w formie:

● papierowej - w siedzibie urzędu skarbowego, lub za pośrednictwem operatora pocztowego,

● elektronicznej - za pomocą interaktywnego formularza opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym do systemu e-Deklaracje.

Konieczne elementy

Przy składani korekty potrzebne będą:

● skorygowana deklaracja (zeznanie, informacja) podatkowa,

● pisemne uzasadnienie przyczyn złożenia korekty, które powinno zawierać:

- dane podatnika: imię i nazwisko (nazwa), dane adresowe, NIP lub PESEL,

- datę sporządzenia pisma,

- wskazanie adresata (naczelnik urzędu skarbowego),

- uzasadnienie przyczyn złożenia korekty,

- podpis podatnika.

Forma elektroniczna

W formie elektronicznej bez podpisu kwalifikowanego możliwe jest składanie korekt deklaracji w PIT:

PIT-37,

PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39,

PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39, PIT-16A, PIT-19A

używając Numeru Identyfikacji Podatkowej (NIP),

PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39, PIT-16A, PIT-19A

używając identyfikatora podatkowego NIP albo tylko numeru PESEL (Od 2012 r. osoby fizyczne jeśli: nie prowadzą działalności gospodarczej lub nie są zarejestrowanymi podatnikami VAT, nie są płatnikami składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne za zatrudnionego pracownika dla celów podatkowych posługują się jako identyfikatorem podatkowym numerem PESEL.)

Ujawnienie i zapłata zaległości przez podatnika są premiowane zastosowaniem stawki preferencyjnej

Dobrowolne (tj. przed wszczęciem postępowań kontrolnych przez organ podatkowy) skorzystanie z prawa dokonania korekty deklaracji pociąga za sobą istotne skutki prawne. Mowa w nich w art. 56 par. 1a Ordynacji podatkowej. Chodzi tu o zastosowanie wobec podatnika obniżonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Trzeba bowiem pamiętać, że podatek niezapłacony w terminie zawsze staje się zaległością podatkową, od tej z kolei naliczane są odsetki. Stawka preferencyjna jest aż o 75 proc. niższa od podatkowej stawki odsetek za zwłokę i obecnie wynosi 8,63 proc., podczas gdy stawka podstawowa to 11,50 proc.

Warunki do spełnienia

Obniżona stawka odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych ma być swoistą premią za ujawnienie i zapłatę zaległości, która nie została jeszcze wykryta przez organ podatkowy.

Niższą stawkę można stosować w przypadku złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji wraz z uzasadnieniem i zapłaty w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty całości zaległości podatkowej. Podatnik nie naliczy ulgowych odsetek, jeśli złoży korektę deklaracji po doręczeniu mu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej lub po zakończeniu kontroli podatkowej. Obniżona stawka jest wyłączona także wtedy, gdy korekta jest następstwem czynności sprawdzających.

Podatnik ma obowiązek samoobliczenia odsetek za zwłokę. Początkowym terminem naliczania odsetek jest dzień następny po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego. Odsetki należy wyliczyć według wzoru zawartego w rozporządzeniu ministra finansów z 22 sierpnia 2005 r. (Dz.U. nr 165, poz. 1373 z późn. zm.). Do prawidłowego wyliczenia odsetek należy sprawdzić kwotę zaległości, ustalić liczbę dni zwłoki oraz sprawdzić obowiązującą w tym okresie stawkę odsetek. Podatnicy regulujący zaległości podatkowe muszą pamiętać, że w przypadku zaległości podatkowej istniejącej w okresach, w których obowiązywały różne stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, odsetki te należy naliczać według wzoru odrębnie za każdy z tych okresów.

Niekaralność korekt deklaracji

Jak wiadomo, nieprawidłowe wypełnienie deklaracji w sposób skutkujący narażeniem na uszczuplenie podatku podlega również odpowiedzialności karnej skarbowej. Jeśli wartość tego uszczuplenia nie przekracza 8 tys. zł, czyn kwalifikowany jest jako wykroczenie skarbowe. Jest ono karane grzywną, która w tym roku może być orzeczona w granicach od 160 zł do 32 000 zł. Grzywnę może jednak nałożyć sam organ podatkowy (a więc bez potrzeby przeprowadzania postępowania sądowego) w tzw. trybie mandatowym. Grzywna nałożona mandatem karnym w 2013 r. maksymalnie może wynosić 3200 zł (podwójna wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, które ogłaszane jest w każdym roku i obecnie wynosi 1600 zł).

Kodeks karny skarbowy przewiduje jednak określone mechanizmy, które pozwalają na uniknięcie dolegliwości w postaci kary grzywny. Dla podatnika istotne jest obowiązywanie zasady niekaralności przy korekcie deklaracji, o czym mówi art. 16a k.k.s. Zgodnie z tym przepisem, nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, kto złożył prawnie skuteczną, w rozumieniu przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa lub ustawy o kontroli skarbowej, korektę deklaracji podatkowej wraz z uzasadnieniem przyczyny korekty i w całości uiścił, niezwłocznie lub w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ, należność publicznoprawną uszczuploną lub narażoną na uszczuplenie.

Przepis ten pozwala w przypadku złożenia błędnej deklaracji na dokonanie jej korekty, co odbywa się bez konieczności korzystania z mechanizmu czynnego żalu (osobne pismo, w którym podatnik informuje urząd skarbowy o popełnieniu wykroczenia lub przestępstwa skarbowego). Wystarczające jest złożenie korekty deklaracji podatkowej z uzasadnieniem jej przyczyn oraz uiszczenie podatku.

Decyzja wymiarowa

Jeżeli podatnik samodzielnie nie dokona korekty, a jednocześnie organy podatkowe uzyskają wiedzę na temat nieprawidłowości złożonej deklaracji, to wówczas organ podatkowy wyda decyzję wymiarową. Mówi o tym art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nim, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W wypadku wydania decyzji wymiarowej organ podatkowy ma podstawę do pobrania odsetek za zwłokę w pełnej wysokości za okres od terminu płatności podatku do dnia wpłaty zaległego zobowiązania.

3200 zł wynosi maksymalna grzywna nałożona mandatem karnym

Autorzy: Magdalena Majkowska , Łukasz Zalewski

Podstawa prawna

Obwieszczenie ministra finansów z 12 marca 2013 r. w sprawie stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz obniżonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych (M.P. z 2013 r. poz. 163). Ustawa z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 111, poz. 765 z późn. zm.). Ustawa z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 65 z późn. zm.).