Przy sezonowym zawieszeniu działalności nie trzeba wpłacać zaliczek na podatek

Sezon letni to czas, w którym część przedsiębiorców otwiera działalność, inni zaś w okresie wakacyjnym wstrzymują prowadzoną działalność gospodarczą. Powodem może być np. czasowe zaprzestanie produkcji z powodu braku zamówień czy nawet dłuższy wyjazd przedsiębiorcy. Firmę, która w sezonie letnim nie przynosi dochodu, można zawiesić na podstawie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W takim przypadku przedsiębiorca zwolniony jest z bieżącego rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych.

Miesiąc to minimalny okres, na który można zawiesić firmę. Maksymalnie stan zawieszenia może trwać dwa lata. Zawiesić firmę może wyłącznie przedsiębiorca niezatrudniający pracowników, czyli taki, który nie nawiązał stosunku pracy z pracownikami, w rozumieniu przepisów kodeksu pracy. Pracownikiem, zgodnie z art. 2 k.p., jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Współpraca przedsiębiorcy np. z wykonawcami na podstawie umów-zleceń, a także prowadzenie firmy przy pomocy członków rodziny w charakterze osób współpracujących nie pozbawia prawa do zawieszenia działalności.

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik osiągający dochody z działalności gospodarczej, który na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, jest zwolniony z wpłacania w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy za okres objęty zawieszeniem. Dotyczy to zarówno zaliczki opłacanej na ogólnych zasadach - co miesiąc, jak również zaliczek kwartalnych oraz uproszczonych. Podobnie podatnicy opodatkowani według jednolitej 19-proc. stawki PIT są zwolnieni z obowiązku bieżących rozliczeń z urzędem skarbowym.

Zaliczek nie musi także opłacać podatnik będący wspólnikiem spółki jawnej, spółki partnerskiej, spółki komandytowej, spółki komandytowo-akcyjnej, jeżeli spółka zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Preferencję podatkową stosuje się pod warunkiem, że podatnik będący wspólnikiem spółki nie później niż przed upływem siedmiu dni od dnia złożenia wniosku o wpis informacji do Krajowego Rejestru Sądowego o zawieszeniu firmy zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o okresie, na jaki działalność została wstrzymana.

W przypadku jednoosobowych firm oraz osób fizycznych wspólników spółki cywilnej brak jest takiego wymogu. Informacja o zawieszeniu działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną podlega wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej, czyli tej samej ewidencji, do której wpisana jest działalność przedsiębiorcy. Wniosek o zawieszenie firmy (na formularzu EDG-1) składany w urzędzie gminy lub miasta stanowi jednocześnie zgłoszenie do ZUS, urzędu statystycznego, a także naczelnika urzędu skarbowego. Wywiera on zatem automatycznie skutki podatkowe.

Przedsiębiorcy, którzy uzyskiwane przychody z firmy opodatkowują ryczałtem ewidencjonowanym, są zwolnieni z opłacania ryczałtu zarówno płaconego miesięcznie, jak i kwartalnie.

Przedsiębiorca opodatkowany kartą podatkową ma natomiast do wyboru: zawieszenie działalności na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej lub skorzystanie z instytucji przerwy w działalności wytwórczej lub usługowej, która regulowana jest w ustawie o podatku zryczałtowanym. W obu przypadkach od podatnika nie pobiera się podatku w formie karty podatkowej za cały okres zawieszenia (przerwy w działalności) w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień zawieszenia. Różnica polega na tym, że przerwę w działalności należy zgłosić naczelnikowi urzędu skarbowego (najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia). Nie mają tu zastosowania ograniczenia takie jak przy zawieszeniu na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące niezatrudniania pracowników. Okres przerwy musi trwać nieprzerwanie co najmniej 10 dni.

Zgłoszenie naczelnikowi urzędu skarbowego przerwy w działalności nie wpływa na pozostałe prawa i obowiązki przedsiębiorcy, w tym jako płatnika składek na ubezpieczenia społeczne. Natomiast zawieszenie działalności na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ma wymiar szerszy i skutkuje nie tylko zwolnieniem z wykonywania obowiązków podatkowych, ale również opłacania składek na ubezpieczenia społeczne.

W okresie zawieszenia działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może uzyskiwać przychodów z bieżącej działalności, nie może zatem rozliczać w tym okresie kosztów uzyskania takich przychodów. Wyjątkiem są przychody wynikające z podejmowanych czynności, które są niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, oraz koszty pośrednie, których ponoszenie niezbędne jest dla utrzymania i zabezpieczenia źródła przychodów, np. wydatki na utrzymanie lokalu służącego do prowadzenia działalności, tj. czynsz za najem, dzierżawę, opłaty za media, opłaty za utrzymanie rachunków bankowych, opłaty, które przedsiębiorca obowiązany jest ponosić, niezależnie od faktu zawieszenia, tj. podatek od nieruchomości, opłata z tytułu użytkowania wieczystego.

Firma, która czasowo wstrzymała działalność, może także uzyskiwać przychody ze zbycia środków trwałych i wyposażenia, a także przychody finansowe, tj. odsetki na lokatach bankowych. Zawieszenie działalności gospodarczej nie stanowi także przeszkody do przyjmowania przez przedsiębiorcę należności.

Po okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej podatnicy wpłacają zaliczki według zasad obowiązujących przed zawieszeniem. Oznacza to, że podatek od dochodu, którego uzyskanie dopuszczalne jest w okresie zawieszenia, będzie podlegał rozliczeniu przy płatności pierwszej zaliczki po okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej.

W przypadku ryczałtowców rozliczenie podatku za okres zawieszenia powinno nastąpić do 20. dnia miesiąca (do 20. dnia kwartału w przypadku podatników rozliczających się kwartalnie) następującego po miesiącu (kwartale), w którym wznowiono wykonywanie działalności.

W czasie zawieszenia firmy środki trwałe nie powinny być wykorzystywane. Zgodnie z ustawą o PIT amortyzacji nie podlegają składniki majątku będące środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w której te składniki były używane. Wyłączenie amortyzacji ma zastosowanie od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono tę działalność albo jej zaprzestano.

Magdalena Majkowska

magdalena.majkowska@infor.pl

Art. 14a ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 z późn. zm.).

Art. 22c pkt 5, art. 44 ust. 10-13 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

Art. 21 ust. 1d-1j, art. 34 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz. 930 z późn. zm.).