Trzy pytania

Umożliwienie korzystania przez pracowników z prywatnej opieki medycznej stało się w ostatnich latach niezwykle popularnym elementem pakietu świadczeń związanych z zatrudnieniem. Według szacunkowych danych może to dotyczyć prawie pół miliona pracowników objętych tego typu abonamentami. Uchwała NSA z 24 października 2011 r. (sygn. akt II FPS 7/10) dla wielu pracodawców oznacza konieczność zmierzenia się z korektą rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych nawet pięć lat wstecz.

Zgodnie z Ordynacją podatkową, począwszy od 2007 roku, podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania przychodu ze stosunku pracy. Ograniczeniem tej odpowiedzialności jest wysokość zaliczki, do której pobrania płatnik był zobowiązany. Oznacza to, że w większości przypadków to płatnicy, a więc pracodawcy, będą tymi, którzy poniosą ostatecznie ciężar opodatkowania. Jakkolwiek mają oni możliwość cywilnoprawnego regresu tych kwot wobec pracowników, to wątpliwe jest, aby z tej możliwości skorzystali.

Tak. Warto zwrócić uwagę na inny fragment ustnego uzasadnienia uchwały NSA. Sąd potwierdził, że podatnik (pracownik) uprawniony do pakietu może nie skorzystać lub odmówić skorzystania z umowy przewidującej zapewnienie przez pracodawcę pakietów medycznych.

A zatem odmowa skorzystania z uprawnienia przewidującego i gwarantującego możliwość opieki wynikającej z zakupionego przez pracodawcę pakietu oznacza, że podatnik nieodpłatnego świadczenia z tytułu pakietu medycznego nie przyjął. W konsekwencji zaś w przypadku takiego pracownika świadczenie nie powinno podlegać opodatkowaniu.

@RY1@i02/2011/209/i02.2011.209.18300040b.101.jpg@RY2@

Michał Grzybowski, doradca podatkowy, partner w Ernst & Young

Rozmawiała Ewa Matyszewska