Jak wykazać wartość wykorzystanego kredytu

Jednostka gospodarcza podpisując umowę o kredyt w rachunku bieżącym uzyskuje możliwość zaciągania kredytu w dowolnym momencie do wysokości określonej w umowie z bankiem. W księgach rachunkowych kredyt taki nie jest wyodrębniany na osobnym koncie księgowym. Ujmuje się go na koncie 130 - Rachunek bankowy. Do zapisów w księgach dochodzi w momencie wypłaty środków. Podmiot nie musi bowiem wypłacić wszystkich dostępnych środków. Może też w ogóle nie korzystać z przyznanego limitu.

Samo jego przyznanie może powodować pobranie przez bank jednorazowej prowizji. Tak jak odsetki pobierane od faktycznego zadłużenia także stanowi ona w księgach rachunkowych koszt finansowy.

Zadłużenie powstaje na rachunku w momencie zapłaty zobowiązań jednostki i wtedy jest wykazywane w sprawozdaniu finansowym jako kredyt krótkoterminowy.

W bilansie ujemne saldo konta 130 - Rachunek bankowy (tj. saldo kredytowe) wykazuje się w pasywach jako zobowiązania krótkoterminowe wobec pozostałych jednostek, w pozycji B.III.2a) - kredyty i pożyczki.

Natomiast pobrana przez bank prowizja i odsetki od wykorzystanego kredytu wykazywane są w rachunku zysków i strat jako koszty finansowe - w wariancie kalkulacyjnym w pozycji K.I lub w wariancie porównawczym w pozycji H.I.

Warto też pamiętać, że jeżeli podmiot nie wykorzysta w ogóle środków dostępnych w rachunku bankowym, musi w sprawozdaniu dokonać stosownych ujawnień. W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego musi wskazywać umowy z bankiem o kredyt, nawet jeśli nie są one realizowane.

Podstawa prawna

Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 z późn. zm.).