Po jakim kursie przeliczyć opłatę bankową

PAWEŁ FILIPKOWSKI

ekspert Pricewaterhouse-Coopers

Dla podmiotów stosujących przepisy ustawy o rachunkowości, kurs, jaki należy przyjąć do ujęcia operacji gospodarczych wyrażonych w walutach obcych, określa art. 30 ust. 2 ustawy o rachunkowości, czyli:

● faktycznie zastosowany w tym dniu, wynikający z charakteru operacji – w przypadku sprzedaży lub kupna walut oraz zapłaty należności lub zobowiązań,

● średni ogłoszony dla danej waluty przez NBP z dnia poprzedzającego ten dzień – dla zapłaty należności lub zobowiązań, jeżeli nie jest zasadne zastosowanie kursu, o którym mowa powyżej, a także dla pozostałych operacji.

Problem tkwi w interpretacji określenia faktycznie zastosowanego kursu, ustanowionego nowelizacją ustawy o rachunkowości obowiązującą od 1 stycznia 2009 r. Przed nowelizacją ustawodawca dla tych samych operacji wskazywał zastosowanie kursu sprzedaży bądź kupna banku, z którego korzystała jednostka. Literalna interpretacja kursu faktycznie zastosowanego może błędnie utożsamiać go wyłącznie z kursem wynikającym z faktycznej wymiany waluty polskiej na obcą. W każdej innej transakcji stosowany byłby kurs średni NBP z dnia poprzedzającego operację. Jednak w praktyce spłata należności w walucie obcej wpływająca na rachunek walutowy (np. zwrot niesłusznie pobranej opłaty) jest przeliczana według kursu kupna banku, który prowadzi ten rachunek. Wskazują na to również interpretacje organów podatkowych w zakresie definicji kursu faktycznie zastosowanego dla potrzeb CIT i PIT.

W przypadku rachunku walutowego prowadzonego za granicą, dla którego bank nie ustala kursu wymiany waluty na złote, zwrot opłaty należałoby przeliczyć wg kursu średniego NBP. Z powodu braku jednoznacznej definicji faktycznie zastosowanego kursu, warto go określić w polityce rachunkowości spółki, aby wyznaczyć spójne zasady ujmowania różnic kursowych.