Jak rozliczyć koszty przy przekazaniu urządzeń

biegły rewident w KDA Grupa Sarnowski i Wiśniewski w Poznaniu

Decydujące znaczenie dla zaliczenia do kosztów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od przekazanych w taki sposób urządzeń ma art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oddanych do nieodpłatnego używania za miesiące, w których środki te były oddane do nieodpłatnego używania.

O wyłączeniu z kosztów podatkowych decyduje nieodpłatne oddanie do używania składników majątku podatnika. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN "nieodpłatny" oznacza niewymagający opłaty. Z kolei odwołując się do orzecznictwa, można wskazać na wyrok NSA z 15 stycznia 2008 r. (sygn. akt II FSK 1578/06), w którym sąd, korzystając z dotychczasowego orzecznictwa, jak i poglądów doktryny uznał, że ze świadczeniem nieodpłatnym będziemy mieli do czynienia w przypadkach, w których otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym. Oznacza to, że nie świadczy nic w zamian ani obecnie, ani też w przyszłości. Innym przykładem może być wyrok WSA we Wrocławiu z 18 maja 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 74/09), w którym możemy przeczytać, że pojęcie nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Warto również zwrócić uwagę na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 2003 r. (sygn. akt III RN 49/02), zgodnie z którym nieodpłatne świadczenie polega na uzyskiwaniu przez podatnika przychodu bez ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego.

W omawianym przypadku udostępnienie urządzeń nie ma de facto charakteru nieodpłatnego świadczenia. Przedsiębiorca uzyskuje bowiem z tytułu umów zawartych z kontrahentami, których przedmiotem jest m.in. udostępnienie urządzeń, ustalone przez strony wynagrodzenie. Otrzymuje więc zysk, co w odniesieniu do ukształtowanego w orzecznictwie i doktrynie pojęcia nieodpłatności wyklucza możliwość uznania, że przedsiębiorca faktycznie przekazuje urządzenia w sposób nieodpłatny. Nie zachodzi zatem w tym przypadku warunek jednostronności korzyści majątkowej. Z tego względu, gdy urządzenia udostępniane są podmiotom trzecim, na mocy umowy marketingowej zawartej z klientem, nie znajdzie zastosowania regulacja z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) ustawy o CIT. Przepis ten można bowiem zastosować jedynie, gdy jedna ze stron nie uzyskuje żadnej korzyści (żadnego przychodu) z tytułu udostępnienia swojego środka trwałego innemu podmiotowi.

Z uwagi zatem na to, że udostępnienie urządzeń następuje w celu realizacji zobowiązań wynikających z umów o świadczenie usług marketingowych zawartych z kontrahentami, wykorzystanie urządzeń następuje na cele związane z prowadzoną działalnością, co daje przedsiębiorcy możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowych urządzeń i zaliczenia wartości tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Art. 15, 16 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.).

Oprac. Ewa Matyszewska