Kiedy wydatki na sponsoring firma może zaliczyć do kosztów

- Czy wydatki na ten cel można ująć w kosztach uzyskania przychodów - pyta pan Łukasz z wrocławskiej spółki.

O pomoc w rozwiązaniu tego problemu poprosiliśmy Izbę Skarbową w Warszawie i Hannę Kozłowską z KDA Kancelaria Doradców i Audytorów w Poznaniu

Przepisy podatkowe nie zawierają definicji sponsoringu. Celowe jest więc odwołanie się do wykładni językowej. Zgodnie z definicją słownikową sponsoring to finansowanie czegoś, często w zamian za reklamowanie własnej działalności.

Sponsoring może być w zależności od charakteru świadczeń:

- właściwy - zakup usług reklamowych przez sponsora; zapłata może mieć formę gotówkową, rzeczową lub mieszaną.

Co istotne, aby dana umowa mogła być uznana za sponsoring właściwy, jej treść musi zawierać wzajemność zobowiązań umawiających się stron, oznaczającą zobowiązanie się sponsora do finansowego lub rzeczowego wsparcia sponsorowanego, który z kolei zobowiązany jest do reklamowania nazwy sponsora, logo i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ponadto, aby ta umowa nie była utożsamiana z umową darowizny, powinna określać rodzaj i wartość wzajemnych świadczeń.

Akcje sponsoringowe mają na celu kształtowanie obrazu firmy w szerokich kręgach potencjalnych klientów. Reklamowanie nazwy sponsora ma wpływać na zwiększenie jego popularności i renomy, a co za tym idzie zwiększenie przychodów z działalności.

- niewłaściwy - finansowanie o charakterze darowizny - zobowiązanie sponsora jednostronnego finansowania sponsorowanego.

Wydatki na sponsoring (umowy sponsoringu) można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, ale tylko w przypadku sponsoringu właściwego do wysokości równowartości ceny za reklamę sponsora, tj. wartości usług reklamowych wyświadczonych przez sponsorowanego.

W przypadku gdy świadczenia (sponsoringu i reklamy) nie są równej wartości, nadwyżka świadczeń ze strony sponsora stanowi darowiznę na rzecz sponsorowanego, która nie jest zaliczana do kosztów uzyskania przychodów.

Również w przypadku przekazania przez sponsora na rzecz sponsorowanego towarów (np. koszulek, butów, napoi itp.) za koszty uzyskania przychodów można uznać jedynie tę wartość przekazanych towarów, która stanowi równowartość ceny za reklamę sponsora, i pod warunkiem że są one udokumentowane fakturą (rachunkiem) sprzedaży usług reklamowych, wystawioną przez sponsorowanego. Gdy sponsorowany nie jest podmiotem uprawnionym do wystawiania faktur VAT (rachunków), podstawą zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów może być cywilnoprawna umowa sponsoringu.

W razie braku faktury (rachunku) czy też innego dowodu dokumentującego wykonanie wskazanych usług reklamowych wydatki związane ze sponsoringiem są traktowane w całości jako darowizna (sponsoring niewłaściwy).

@RY1@i02/2011/088/i02.2011.088.086.015a.001.jpg@RY2@

Hanna Kozłowska, ekspert w KDA Kancelaria Doradców i Audytorów w Poznaniu

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Kosztem uzyskania przychodów są zarówno wydatki, które można sklasyfikować jako bezpośrednio przyczyniające się do uzyskania danego przychodu, jak i wydatki o charakterze pośrednim, których do konkretnego przychodu nie można przypisać. Elementem niezbędnym jest jednak istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskiwaniem (bądź potencjalnym uzyskiwaniem) przychodów przez podmiot finansujący ten koszt. Gdyby zatem wykonanie np. dla fundacji usług miało na celu promocję firmy, tworzenie jej pozytywnego wizerunku i budowę zaufania konsumentów (a z reguły tak jest), można byłoby je sklasyfikować jako wydatki ponoszone na reklamę, które, co do zasady, zalicza się do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie przychodu.

Należy jednak zauważyć, że jeśli przedsiębiorca świadczy na rzecz takiej fundacji wiele usług o znacznej wartości, a ona w zamian zobowiązuje się jedynie np. do zamieszczenia logo przedsiębiorcy na swojej stronie internetowej, rodzi to ryzyko niemożności zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków poniesionych na część realizacji tych usług. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uznaje się za koszty darowizn i wszelkiego rodzaju ofiar. Oznacza to w praktyce, że do kosztów mogą być zaliczone jedynie wydatki stanowiące ekwiwalent za uzyskany towar czy usługę.

We wskazanym przypadku świadczenia wzajemne nie miałyby charakteru ekwiwalentnego. Wartość usług świadczonych przez przedsiębiorcę przewyższałaby bowiem wartość świadczeń uzyskiwanych od fundacji. Z tego względu do kosztów uzyskania przychodów po stronie przedsiębiorcy mogłyby być zaliczone jedynie wydatki, których wartość jest równoważna wartości usług świadczonych przez fundację na rzecz przedsiębiorcy. W pozostałej części (nieznajdującej pokrycia w wartości świadczenia wzajemnego) wydatki przedsiębiorcy są traktowane jako darowizna i dlatego nie podlegają zaliczeniu do kosztów podatkowych.

Niemożność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na rzecz fundacji może w takich przypadkach zostać wyeliminowana przez zawarcie tzw. umowy sponsoringu.

Takie umowy należą do kategorii umów nienazwanych - żadne przepisy nie zawierają ich definicji. Możliwość ich zawarcia wynikać będzie jednak z reguły ogólnej zawartej w kodeksie cywilnym, który zakłada swobodę umów w obrocie gospodarczym. Przedmiotem umowy będzie świadczenie wykonywane przez sponsora na rzecz sponsorowanego, w zamian za które podmiot sponsorowany zobowiązuje się do reklamowania sponsora i jego przedsiębiorstwa.

Ponieważ celem sponsoringu jest uzyskanie przez sponsora korzyści w postaci promowania swojej marki i wzrostu obrotów i w konsekwencji uzyskanie większych przychodów, wydatki z nim związane mogą być zaliczane do kosztów podatkowych. Podobne stanowisko możemy znaleźć m.in. w interpretacji Izby Skarbowej w Warszawie z 17 lutego 2010r. (nr IPPB5/423-767/09-3/AJ).

Z uwagi na brak w przepisach regulacji odnoszących się do umowy sponsoringu konieczne jest, aby strony sformułowały w zawieranej umowie w sposób szczegółowy wzajemne prawa i obowiązki. Przede wszystkim umowa musi być umową o świadczenie wzajemne - sponsorowany zobowiąże się do podjęcia działań popularyzujących przedsiębiorcę. Tylko takie ukształtowanie w umowie obowiązków sponsorowanego daje podatnikowi korzyści, które pozwalają stwierdzić związek przyczynowo-skutkowy z przychodem.

Zatem treść umowy o sponsoring powinna zawierać dwa elementy - zobowiązanie sponsora do wsparcia sponsorowanego i odwrotnie - zobowiązanie sponsorowanego do reklamowania nazwy sponsora, logo czy prowadzonej przez niego działalności. Warto precyzyjnie określić wzajemne świadczenia stron oraz, jeżeli jest to możliwe, wartość tych świadczeń.

Organy podatkowe stoją bowiem na stanowisku, że w przypadku tego typu umów także występuje zasada ekwiwalentności świadczeń w odniesieniu do kosztów podatkowych. Jeżeli wartość świadczeń wzajemnych nie jest równoważna, wydatki na sponsoring są kosztami uzyskania przychodów tylko do wysokości wartości usług reklamowych świadczonych przez sponsorowanego. W pozostałej części powinny być traktowane jak darowizna. Rodzi to pewne ryzyko, ale jednocześnie pole manewru dla przedsiębiorcy - ekwiwalentność może być bowiem pojęciem względnym - trudno czasem ocenić, jaką wartość ma umieszczenie nazwy określonego przedsiębiorcy na plakatach promujących daną akcję.

Art. 15, 16 ustawy z 15 lutego 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397).

Oprac. Ewa Matyszewska