Refakturowane wydatki powinny być rozliczane jak koszty

@RY1@i02/2013/112/i02.2013.112.18300040b.802.jpg@RY2@

Rafał Ciołek doradca podatkowy, dyrektor w firmie doradczej KPMG

Refakturowanie usług jest specyficzną czynnością gospodarczą. Może ona wystąpić tylko pod pewnymi warunkami, tj. gdy strony łączy umowa określająca sprzedaż o charakterze zasadniczym, a refakturowanie jest jedynie sprzedażą uboczną służącą realizacji zawartej umowy, np. refakturowanie kosztów utrzymania porządku przy umowie najmu.

W praktyce często się zdarza, że refaktura kosztów na końcowego odbiorcę usług wystawiana jest dopiero w kolejnym roku podatkowym. W związku z tym nasuwa się wątpliwość o właściwą kwalifikację powyższych kosztów do kosztów uzyskania przychodów.

Ze względu na to, iż refakturujący podmiot uzyskuje przychód podatkowy z tytułu refaktury, wydawałoby się, że koszty te powinny być uznane za związane bezpośrednio z takim przychodem. Dodatkowo jeśli refakturowane koszty są ponoszone w cudzym imieniu, to uzyskanie przychodów z tytułu refaktury stanowić będzie jedyną podstawę do zakwalifikowania ich do kosztów podatkowych. W innej sytuacji koszty te nie spełniłyby ogólnej definicji kosztów wskazanej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.). W konsekwencji naturalnym wydaje się, że refakturowane koszty powinny zostać rozliczone w oparciu o zasady przewidziane dla kosztów bezpośrednich zgodnie z art. 15 ust. 4 i 4b-4c ustawy o CIT. Powinny więc być rozliczone w tym roku podatkowym, w którym zostaną uzyskane przychody z tytułu refaktury tych kosztów.

Należy jednak zauważyć, że organy podatkowe w większości uznają wskazane koszty za koszty pośrednie i nakazują zaliczanie ich do kosztów podatkowych w dacie poniesienia niezależnie od tego, w którym roku podatkowym uzyskano przychody z tytułu refaktury (por. m.in. interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 7 września 2011 r., sygn. IBPBI/2/423-690/11/BG).

Not. MGM