Spółki pośredniczące pozwalają na optymalizację podatkową

@RY1@i02/2013/020/i02.2013.020.18300040c.802.jpg@RY2@

Dr Janusz Fiszer, partner w PwC, docent Uniwersytetu Warszawskiego

Generalnie są to spółki kapitałowe - o różnych formach - umieszczane pomiędzy podmiotami wypłacającymi tzw. bierne dochody, czyli dywidendy, odsetki lub należności licencyjne, a spółkami, które docelowo mają być faktycznymi odbiorcami tych dochodów. W uproszczeniu można przedstawić to jako następujący schemat: dochód ze spółki A ma trafić docelowo do spółki B, lecz poprzez spółkę pośredniczącą C. Celem takiej konstrukcji jest uniknięcie wyższego opodatkowania dochodów wypłacanych przez spółkę A bezpośrednio do spółki B. Dotyczy to sytuacji, gdy albo państwo A nie posiada umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z państwem B, albo taka umowa między państwem A i państwem C jak również między państwem C i państwem B jest bardziej korzystna niż umowa zawarta między państwami A i B. Niekiedy wykorzystywane jest również to, że państwo C zwalnia daną kategorię dochodu od opodatkowania, względnie opodatkowuje ją jedynie w niewielkim stopniu.

W praktyce stosowane są dwa modele spółek pośredniczących: tzw. direct conduits, gdzie dochody nie są opodatkowane w państwie C, oraz tzw. stepping stone conduits, gdzie dochody co prawda są opodatkowane w państwie C, lecz podatek jest efektywnie bardzo niski.

Komentarz do Modelowej Konwencji OECD stwierdza, że w przypadku spółek pośredniczących możliwe jest zanegowanie ich charakteru jako beneficjentów dochodów (tzw. beneficial owner), a tym samym pozbawia je możliwości stosowania korzystnej umowy podatkowej. W praktyce jest to jednak bardzo utrudnione, ponieważ treść typowej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie zawiera bezpośrednich instrumentów służących temu celowi, a jedynie ogólne odniesienie do beneficjenta dochodów. W konsekwencji struktury spółek pośredniczących są często wykorzystywane w międzynarodowym planowaniu podatkowym.

Not. MGM