Wierzytelność była kosztem brutto tylko przy sprzedaży

Od 1 stycznia 2018 r. przepisy mówią wprost: wierzytelności ujmuje się w kosztach uzyskania przychodu do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny, a więc w kwocie netto (bez VAT). Dotyczy to zarówno wierzytelności sprzedanych (art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT), umorzonych, jak i odpisanych jako nieściągalne (odpowiednio art. 16 ust. 1 pkt 44 oraz art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT). Kosztem nie mogą być tylko wierzytelności przedawnione (art. 16 ust. 1 pkt 20 tej ustawy). Wątpliwości budzi to, jak stosować przepisy obowiązujące przed 2018 r. Problemy dotyczą zwłaszcza wierzytelności, które zostały odpisane jako nieściągalne lub umorzone. Kwestię sprzedawanych rozstrzygnęła bowiem na korzyść podatników uchwała NSA z 11 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 3/11.

Spółka, której dotyczył spór, przekonywała, że może ująć w kosztach podatkowych całą kwotę wierzytelności (razem z VAT). Uważała, że korzystne dla podatników stanowisko wynikające z uchwały NSA powinno mieć zastosowanie nie tylko przy sprzedaży.