Opłaty od kredytu zalicza się do kosztów

W przypadku kredytów zaciągniętych na potrzeby działalności gospodarczej koszty ich uzyskania powinny stanowić koszty podatkowe, jeśli są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i zostały poniesione w celu osiągnięcia, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodu. Tym samym opłata za promesę bankową, podobnie jak inne koszty dotyczące finansowania (np. odsetki, różnice kursowe i prowizje), powinna stanowić koszty podatkowe.

Przykładem jest kredyt zaciągnięty na wypłatę dywidendy. Ujęcie podatkowe wydatków związanych z takim kredytem wzbudziło na tyle istotne wątpliwości, że 1 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny skierował pytanie prawne w tym zakresie do składu siedmiu sędziów NSA.

W przypadku kredytu na cele inwestycyjne, np. na zakup składnika majątku, który w świetle ustawy o CIT podlega amortyzacji, promesa opłacona do dnia oddania składnika majątku do używania powinna stanowić koszt podatkowy w postaci odpisów amortyzacyjnych. Przepisy podatkowe wprost wyłączają z kosztów uzyskania przychodów odsetki, prowizje i różnice kursowe od kredytów zwiększające koszty inwestycji w okresie ich realizacji. Wydaje się, że w tym wyłączeniu może się również znajdować promesa bankowa, która w jednym ze stanowisk organów podatkowych została wskazana jako opłata tożsama z prowizjami bankowymi.

Moim zdaniem można argumentować, że promesa została poniesiona w celu uzyskania przychodów - podatnik poniósł koszty uzyskania kredytu, który zamierzał przeznaczyć na cele związane z działalnością gospodarczą. Wydaje się, że takie ujęcie nie powinno budzić wątpliwości organów podatkowych, w szczególności biorąc pod uwagę usunięcie z katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów wydatków na tzw. zaniechane inwestycje.

W przypadku takich opłat rozpoznanie ich jako kosztów podatkowych również jest moim zdaniem uzasadnione. Należy jednak pamiętać o kluczowych zasadach dotyczących możliwości rozpoznania wydatku jako kosztu podatkowego i uzasadnienie dokonania wcześniejszej spłaty kredytu, tak aby organy podatkowe nie miały wątpliwości, iż wcześniejsza spłata kredytu i poniesiona w związku z tym opłata są następstwem działań podatnika w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (obniżenie kosztów całkowitych finansowania).

Takie koszty również powinny być uwzględnione na podstawie zasad ogólnych, przy założeniu, że cel kredytu jest zbieżny z prowadzoną działalnością gospodarczą. Chociaż nie można wykluczyć, że organy podatkowe przyjmą odmienne podejście. Ryzyko to pojawia się przykładowo w przypadku kredytów na wypłatę dywidendy i najczęściej związane jest z celem, w jakim podatnik zaciągnął kredyt.

@RY1@i02/2011/174/i02.2011.174.130.002a.001.jpg@RY2@

Fot. Materiały prasowe

Milena Kaniewska-Środecka, doradca podatkowy, Deloitte

rozmawiała Ewa Ciechanowska