Nakłady na części wspólne bez podatku

Opodatkowanie wspólnot mieszkaniowych budzi ciągle spory podatników z fiskusem. W ostatnim czasie jeden z takich sporów rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (wyrok z 10 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 190/12, nieprawomocny).

Skarżącą wspólnotę mieszkaniową tworzyli właściciele dwóch lokali mieszkalnych, jednego lokalu użytkowego oraz gmina, która jest właścicielem szesnastu lokali mieszkalnych i jednego użytkowego. Właściciele lokali ponoszą wydatki na utrzymanie ich, a także muszą utrzymywać nieruchomość wspólną. Każdy członek wspólnoty ma więc swój lokal i udział w częściach wspólnych: gruncie, częściach budynku i urządzeniach, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (winda, klatki schodowe, chodniki). Właściciele muszą też płacić za dostawy mediów do lokali, a więc dostarczenie wody, odbiór ścieków, wywóz śmieci. Budynek wspólnoty jest budynkiem mieszkalnym. Problem dotyczył tego, czy wspólnota może rozliczać zaliczki wpłacane przez właścicieli lokali w ten sposób, że nie zapłaci od nich podatku dochodowego. Wspólnota twierdziła bowiem, że zaliczki na utrzymanie wspólnoty mieszkaniowej i jej zarządzanie oraz na pokrycie kosztów mediów są zwolnione z podatku, ponieważ są to wydatki na gospodarowanie zasobami mieszkaniowymi. Minister finansów nie zgodził się z tym. Jego zdaniem sporne wydatki nie były związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych i nie są zwolnione z CIT.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, aby móc skorzystać ze zwolnienia, trzeba spełnić dwie przesłanki. Po pierwsze dochody wspólnoty muszą pochodzić z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, a po drugie muszą być przeznaczone wyłącznie na cele związane z utrzymaniem tych zasobów. Sąd uznał, że organ podatkowy nie ma racji. Stwierdził, że decydujące znaczenie dla ustalenia, czy wpłaty członków wspólnoty spełniają powyższe wymogi, ma głównie zakres działalności wspólnoty oraz to, na jakie cele może ona pobierać składki od swoich członków.

Zdaniem sądu trzeba to ustalić na podstawie ustawy o własności lokali, bo te przepisy określają zadania i zakres działań wspólnoty. Po ich przeanalizowaniu sąd stwierdził, że członkowie wspólnoty wpłacają zaliczki na koszty utrzymania nieruchomości, w tym części wspólnych i zarządzanie nią. Celem wspólnoty nie jest natomiast ani zarządzanie, ani pokrywanie kosztów utrzymania lokali, bo to muszą robić ich właściciele. Sąd wyjaśnił, że organ nie ma racji, twierdząc, że dla zwolnienia opodatkowania znaczenie ma charakter poszczególnych lokali. Zdaniem WSA decydujący jest charakter całej nieruchomości, a zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych sporny budynek jest budynkiem mieszkalnym. Wszelkie urządzenia przynależne do budynku stanowią więc zasoby mieszkaniowe. Sąd orzekł więc, że zaliczki na utrzymanie i zarząd nieruchomością przez właścicieli lokali użytkowych należy uznać za pochodzące z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i są zwolnione z CIT.

Łukasz Zalewski

lukasz.zalewski@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.).