Fiskus sięga po podatek od licencji

Udzielenie licencji na program komputerowy przez kontrahenta zagranicznego budzi liczne spory pomiędzy podatnikami a organami podatkowymi dotyczące kwalifikacji należności uiszczanych z tego tytułu.

Fiskus twierdzi, że - mimo niewymienienia opłat z tytułu użytkowania programów komputerowych w znacznej części polskich umów o unikaniu podwójnego opodatkowania - mieszczą się one w definicji należności licencyjnych zawartych w tych UPO. Ma to powodować obowiązek poboru podatku u źródła. Innego zdania są podatnicy, których stanowisko podzielają sądy administracyjne.

Jednak analizując wybrane UPO, można dojść do wniosku, że w kontekście programów komputerowych posługują się one dwiema odrębnymi definicjami należności licencyjnych. W większości UPO można się spotkać z wąską definicją, zgodnie z którą należności uiszczane za prawo do korzystania z programów komputerowych nie mieszczą się w definicji należności licencyjnych. Znacznie rzadziej w UPO występuje szeroka definicja, która w sposób jednoznaczny wymienia wśród należności licencyjnych należności z tytułu korzystania z programów komputerowych albo posługuje się zwrotem "należności z tytułu wszelkich praw autorskich". Można więc wyciągnąć wniosek, że gdy w danej UPO zawarto szeroką definicję należności licencyjnych, wówczas na podmiocie wypłacającym należności z tytułu użytkowania programu komputerowego ciąży obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku. Zaś jeśli dana UPO posługuje się wąską definicją należności licencyjnych, to wtedy płatnik nie jest zobowiązany do jego poboru, a wynagrodzenie za korzystanie z programu komputerowego powinno być kwalifikowane jako zyski przedsiębiorstw i opodatkowane w państwie, w którym ma siedzibę podmiot je otrzymujący.

Organy podatkowe twierdzą jednak, że również wąska definicja obejmuje należności z tytułu użytkowania programów komputerowych, co implikuje obowiązek poboru podatku u źródła.

MS

C8