Wykład w czasie zarazy

Czasy nastały nieprawdopodobne. Tak ciężkie, że kilkadziesiąt dni temu trudno było sobie je wyobrazić. Tak jak trudno sobie wyobrazić, co będzie po. Niewątpliwie nic już nie będzie takie samo, może poza faktem, że o czasach zarazy młodzież, dzieci, które ją obserwują, a właściwie w niej uczestniczą, będą opowiadać swoim dzieciom, a te będą się uczyć o tym na lekcjach historii. Nie jestem w stanie opisać tego wszystkiego, co się dzieje, co stać się może, jakie konsekwencje społeczne, polityczne, a przede wszystkim gospodarcze przyniesie.

Chciałbym skoncentrować się na jednym tylko elemencie, ważnej „cząstce” każdego z pracowników naukowych, a może szerzej, ważnej dla tych wszystkich, którzy stoją po drugiej stronie katedry, a którą być może bezpowrotnie tracą. Nie tylko w szkołach, ale również uczelniach nastąpiła przerwa służąca odizolowaniu w czasach zarazy. To mądre lekarstwo w sytuacji, gdy na koronawirusa obecnie medykamentu nie ma. Ale przy stosowaniu tego lekarstwa znowu jest to dla mnie zrozumiałe, zaczęto stosować różne metody leczenia. Polegają one na studiowaniu zamienionym na e-learning, uczenie zdalne itp. Pewnie gdyby tego nie było, studenci mogliby pomyśleć, że to są ferie i zaczęli odpoczywać (to oczywiście sarkazm). Tymczasem studenci to ludzie dorośli, którzy powinni odróżniać, selekcjonować, planować. Studiować to przecież nie tylko uczyć się. W czasie, gdy internet jest czymś powszechnym, właśnie studiowanie nie ma granic. Uważam jedynie, że e-learning i inne metody zdalnego uczenia powinny być ofertą, a nie obowiązkiem, nie tylko dla nich, ale również dla pracowników naukowych.