Niebezpieczna reaktywacja węglowych aspiracji związkowców
O statnie rozmowy rządu z górniczymi związkami skręciły w ślepą uliczkę i dają czas na kumulowanie roszczeń branży węglowej. To może spowolnić polski plan transformacji, a każde opóźnienie przynosi realne straty. Pozwolenie na emisję dwutlenku węgla kosztuje już ponad 25 euro za tonę, co przekłada się na cenę prądu i innych produktów. Górnicze związki i niektórzy politycy Zjednoczonej Prawicy chcą to wykorzystać, żeby walczyć z Brukselą – jeśli nie o cofnięcie, to przynajmniej o znaczne spowolnienie polityki klimatycznej. Tyle że to nie nastąpi.
Związkowcom trzeba przyznać, że zrobili to umiejętnie, choć nie reprezentują przecież silnej, wschodzącej gałęzi gospodarki. Gdy w 2020 r. rząd już nie mógł dłużej zwlekać z rozmowami o harmonogramie zamykania nierentownych kopalń, ustami wicepremiera Jacka Sasina zadeklarował, że zmiany przeprowadzi w zgodzie społecznej, czyli w uzgodnieniu ze związkami zawodowymi. To już wydało się nieco karkołomne i można było oczekiwać, że zgoda branży na jej własne zamknięcie będzie słono kosztować. Później rozmowy przejął wiceminister aktywów państwowych Artur Soboń i zdawało się, że rząd odzyskał sterowność. We wrześniu 2020 r. podpisano porozumienie wyznaczające po raz pierwszy datę zamknięcia kopalń (2049 r.), a kolejne tury spotkań ze związkami kończyły się zaskakująco optymistycznymi w wydźwięku konferencjami Sobonia z szefem śląsko-dąbrowskiej Solidarności Dominikiem Kolorzem.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.