Praca (niech) popłaca, czyli czas na zmianę sposobu wynagradzania sędziów
W ydłuża się średni czas rozpoznawania spraw przed dwoma instancjami sąd ó w administracyjnych. Przyczyny są r ó żne - zwiększający się wpływ spraw, przerwa orzecznicza spowodowana epidemią, wakaty orzecznicze oraz przygotowanie os ó b powołanych do orzekania (w sytuacji coraz bardziej skomplikowanych spor ó w, szczeg ó lnie podatkowych). Rozwiązania pozwalające na rozpoznawanie spraw na posiedzeniach niejawnych nie zakończyły problen ó w, ponieważ strony nie chcą (czemu trudno się dziwić) rezygnować z prawa do jawnej rozprawy. Poza tym potencjał takiego mechanizmu jest ograniczony, bo niejawne posiedzenie nie sprawia, że sprawa staje się łatwiejsza i wymaga mniej uwagi ze strony sądu (do tego zwiększa ryzyko błędu orzeczniczego).
Skoro nie jest lepiej, a wdrażane instrumenty nie dają spodziewanego efektu, warto pomyśleć o innym - niewątpliwie wymagającym odwagi - rozwiązaniu. Proponuję zmianę zasad wynagradzania sędziów, tak aby premiować ciężką i efektywną pracę.
Obecny system demotywuje
Dziś każdy orzekający w danej instancji otrzymuje takie samo uposażenie - zależne jedynie od stanowiska (asesor WSA, sędzia WSA, sędzia NSA). Niektórzy sędziowie mogą liczyć na pewne dodatki, ale są one związane z funkcjami w wydziałach i sądzie, co motywuje do ich pełnienia, ale nie do orzekania. Wynagrodzenie sędziego nie jest powiązane z liczbą załatwianych spraw, czyli z efektywnością wykonywania wymiaru sprawiedliwości. Jest takie samo bez względu na liczbę załatwianych spraw, co w najmniejszym stopniu nie zachęca to do ciężkiej pracy i zwiększonego wysiłku orzeczniczego. To bardzo demotywujący system, ponieważ cięższa, dłuższa praca za takie samo wynagrodzenie jest najzwyczajniej nieekonomiczna.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.