Przede wszystkim informować

Zdumiewa mnie, jak w Polsce trudno jest uzyskać wiarygodne informacje na jakikolwiek temat. Zdumiewa mnie także fakt, że rząd, prokurator generalny, inne instytucje państwowe, Kościół nie uważają za stosowne nas informować, ba, bombardować informacjami nawet w takich sytuacjach, kiedy nie mają niczego rewelacyjnego do powiedzenia. Natomiast słyszymy często wypowiedzi poszczególnych osób, które - na przykład na temat emerytur - są niepewne, a niepotrzebnie wzbudzają negatywne reakcje. Rozumiem, że rząd nieustannie szykuje jakieś ustawy, więc dlaczego o nich nie mówi. Na pewno nadmiar informacji nie jest złem tak jak ich brak.

Z rządu przykład biorą samorządy, które także niechętnie informują mieszkańców o swoich planach, co powoduje - zapewne nieprawdziwe - wrażenie, że nic nie robią. Wiem, że w mediach najlepiej wypada premier, ale przecież inni ministrowie i politycy także potrafią mówić, więc czyżby się bali informować? Co najmniej raz na tydzień powinniśmy się dowiadywać, co się dzieje, co się udało, a co się nie udało. To nikomu nie zaszkodzi, a obywatel poinformowany nawet o braku sukcesów jest obywatelem, który szanuje swoje władze znacznie bardziej.

Z braku informacji wynika bowiem skłonność do spekulowania, do wyobrażania sobie, że dzieją się rzeczy, które się przed nami skrywa, rzeczy niedobre lub że po prostu rząd nic nie robi. Wielu komentatorów powtarza, że Platforma Obywatelska jest partią, która trwa, ale nie działa. Wrażenie to jest moim zdaniem mylne, ale wynika z fatalnej polityki informacyjnej. W znacznej mierze osoby odpowiedzialne za informację są jak sprzedawcy, to od nich zależy, czy kupimy towar, a co najmniej co na jego temat sądzimy. To nie jest do znudzenia powtarzane twierdzenie, że wszystko zależy od PR, tylko zwyczajna informacja, taka sama, jakiej pragniemy, kiedy chcemy kupić kanapę. I nie trzeba nam wciskać nieprawdy, gdyż nie jesteśmy aż tacy głupi, byśmy się dali oszukać, że skóra ekologiczna to jest to samo co skóra prawdziwa.

Z obserwacji zawodowych wiem, że na ogół studenci przychodzą kiepsko przygotowani, jeżeli chodzi o znajomość języków obcych, a już na pewno jest pod tym względem kolosalna różnica między studentami z wielkich miast a tymi z głębokiej prowincji. Nie wiem jednak, dlaczego tak jest. Domyślam się, że znalezienie dobrego nauczyciela angielskiego dla gminnego gimnazjum może być trudne, ale dlaczego i na czym to polega, jakie cyfry wchodzą tu w grę i jak bardzo wpływa to na brak równych szans, o tym nie wiemy nic konkretnego.

Dzięki informacji wprawdzie nie rozwiążemy problemów wielkiej wagi, ale wcale nie jest wykluczone, że rozwiązalibyśmy niektóre pomniejsze, gdybyśmy zdawali sobie z nich sprawę. Gdyby poinformowano mnie, że lokalnie brak nauczyciela czy innego specjalisty, mógłbym poszukać kogoś odpowiedniego. Gdyby było wiadomo, że na danej drodze trwa remont i trzeba będzie stać w korku, może pojechałbym inną. Tę ostatnią kwestię badałem dokładnie, bo mnie dotyczy osobiście, i to co tydzień. Żadna instytucja odpowiedzialna za drogi czy ich budowę w Polsce nie jest w stanie udzielić takich informacji, a przecież doskonale muszą wiedzieć, co robią. Nie udzielają informacji, bo im do głowy nie przychodzi, żeby ludzi informować. Oni są od budowania, jak mi wyjaśniła uprzejma pani w jakimś zarządzie dróg, a nie od informowania. Poprzestają zatem na informacji, że trwa przebudowa na odcinku na przykład dziewiętnastu kilometrów.

Obywatel poinformowany jest jak obywatel najedzony. Obywatel niepoinformowany jest jak obywatel głodny, a głodny często znaczy wściekły. Doprawdy nie trzeba uruchamiać ani wielkich pieniędzy, ani nowych przepisów, żeby mówić nam często i dokładnie, co się dzieje w Polsce i w naszej wiosce, a będziemy się czuli nieporównanie bardziej usatysfakcjonowani.

@RY1@i02/2010/175/i02.2010.175.000.0009.101.jpg@RY2@

Fot. Marcin Łobaczewski

Marcin Król

Marcin Król