Mistrzów w płaceniu zalewa żółć

Angela Merkel jest rzeczowa do bólu. Nie znosi patosu ani egzaltacji. Nawet wyborcy w jej rodzinnym miasteczku skarżą się, że kiedy przyjechała na spotkanie, mówiła wyłącznie o podatkach. Ale do swoich racji potrafi przekonać przeciwników. Na ostatnim szczycie w Brukseli, kiedy nie zgodziła się, aby Unia Europejska dała Grecji pieniądze na spłatę długów, ulegli jej wszyscy. I minister spraw zagranicznych Luxemburga Jean Asselborn, który niedawno powiedział, że "nie może pojąć, że fundamentalne argumenty stawia się ponad solidarność Unii Europejskiej". I Silvio Berlusconi, który jeszcze kilka dni przed szczytem był zdania, że "jeśli w Unii Europejskiej nie ma gotowości, aby pomóc jednemu z krajów w sytuacji krytycznej, to Unia traci prawo egzystencji". I Nicolas Sarkozy, który do ostatniej chwili usiłował zachować odrębne stanowisko. W końcu Unia przyjęła plan Merkel: Grecji pomoże Międzynarodowy Fundusz Walutowy, a kraje Unii udzielą jej kredytów tylko w ostateczności i przy jednomyślnym stanowisku wszystkich jej członków.