Nie chcemy myśleć o emeryturach, więc będą głodowe

Jako społeczeństwo wpadliśmy w dziurę własnej niekonsekwencji. Z jednej strony dumni jesteśmy z reformy emerytalnej z 1999 r., dzięki której Polska z czasem będzie wydawać coraz mniejszą część swojego PKB na świadczenia emerytalne. Na przykład w Hiszpanii wydatki na ten cel wzrosną do 2060 r. aż o 10 pkt proc., a w bogatym dziś Luksemburgu nawet o 15. W Polsce w tym czasie spadną o 3 pkt proc. Tyle że jest to radość dla ministrów finansów, a nie przyszłych emerytów.