Więcej niezależności dla KIO

Krajowej Izbie Odwoławczej stuknęło pięć lat. Można mieć do niej sporo zastrzeżeń, summa summarum jednak sprawdziła się jako organ do rozstrzygania sporów przetargowych. Dlaczego organ, a nie sąd? Bo izba jest organem, i to umiejscowionym silnie w strukturze Urzędu Zamówień Publicznych. To zaś prowadzi do problemów. Z jednej strony arbitrzy mają niby zagwarantowaną niezależność i niezawisłość, z drugiej trudno nie zauważyć, że ich pracodawcą jest prezes UZP. Z jednej strony są częścią UZP, z drugiej rozstrzygają, czy ten urząd prawidłowo przeprowadzał kontrole u zamawiających. W efekcie ludzie, którzy na co dzień nie siedzą w przetargach, nie wiedzą, o co w tym wszystkim chodzi. Moim kolegom po piórze wciąż zdarza się pisać o wyrokach wydawanych przez UZP. Nawet profesjonalni prawnicy, którzy nie specjalizują się w zamówieniach publicznych, nie zawsze wiedzą, do kogo powinni zaadresować odwołanie.

Przestało być tajemnicą, że stosunki między KIO a UZP stają się coraz bardziej napięte. Łatwo można się było o tym przekonać podczas konferencji zorganizowanej na jubileusz izby. Prezes UZP nie krył zastrzeżeń co do nie zawsze - jego zdaniem - słusznych wyroków. Wskazał nawet konkretne sprawy, w których powinny zapaść inne rozstrzygnięcia. Paradoksalnie dowodzi to, że rozdział tych instytucji jest ważny nie tylko systemowo, ale też leży w interesie samego UZP. Wówczas nic nie stałoby na przeszkodzie, by jego przedstawiciele wypowiadali nawet najbardziej krytyczne uwagi pod adresem arbitrów. Dzisiaj, skoro arbitrzy zatrudnieni są w UZP, to oceny wypowiadane przez prezesa mogą być odbierane jako próba ich instruowania, czyli tak naprawdę ograniczania niezawisłości.

I to nawet jeśli są jak najbardziej uzasadnione.

@RY1@i02/2012/239/i02.2012.239.18300100b.802.jpg@RY2@

Sławomir Wikariak, p.o. zastępca kierownika działu prawo

Sławomir Wikariak

p.o. zastępca kierownika działu prawo