Czas skończyć z prowizorką i utworzyć policję municypalną

Inicjatywa komendantów straży miast zrzeszonych w Unii Metropolii Polskich dotycząca przekształcenia straży miejskich w policję municypalną wywołała falę komentarzy. Jak zwykle nie opierały się one na rzetelnej wiedzy i dogłębnej diagnozie zagadnienia, a powielały stereotypy nie mające przełożenia na rzeczywistość. Na początek proponuję zmierzyć się z najczęściej powielanymi mitami. Przeciwnicy straży miejskich szermują argumentem niedostatecznych kwalifikacji samorządowych stróżów prawa, którym zarzuca się o wiele gorsze przygotowanie w porównaniu z ich kolegami z policji, służby więziennej, straży granicznej, służby celnej czy wojska polskiego. To dlatego znaleźli się w straży, a nie instytucji centralnej - bo nie mieli odpowiednich kwalifikacji czy wykształcenia. Dlatego że według obiegowych opinii spełnili zaniżone kryteria. A jak jest naprawdę? Aby zostać strażnikiem miejskim, trzeba mieć minimum 21 lat. W policji, innych służbach - wystarczy być pełnoletnim. Testy sprawnościowe, psychologiczne, poziom wykształcenia jest praktycznie identyczny. Z dodatkowym obostrzeniem istniejącym przez wiele lat tylko dla strażników. W innych służbach, które mają na wyposażeniu broń palną i dysponują pełnym wachlarzem środków represyjnych, badania psychologiczne przechodziło się tylko na wstępie i były one jednorazowe, jeżeli funkcjonariusz nie dawał powodów do niepokoju. Strażnicy miejscy musieli swoje predyspozycje psychologiczne do pełnienia służby odnawiać co pięć lat. Dodatkowo system szkolenia podstawowego jest ściśle określony w rozporządzeniu ministra: co do zakresu godzin, egzaminu, organów wchodzących w skład komisji itp. Gdzie więc ta dysproporcja na niekorzyść strażników?