Wstyd dla bezwstydnych

Historię, która wydarzyła się w Nowym Jorku, znamy już chyba wszyscy. W latach 90. nowy burmistrz Rudy Giuliani wprowadził w mieście zasadę zera tolerancji dla przestępstw: od stłuczonych szyb po handel narkotykami. W ciągu kilku lat ta polityka przyniosła niesamowite efekty, spośród których najdonioślejszym był blisko 70-procentowy spadek liczby morderstw. Ale przecież to nie Giuliani metodę zera tolerancji wynalazł. Znajdziemy ją i w Biblii: kto jest wierny w rzeczach małych, jest też wierny i w rzeczach największych; a kto jest niegodziwy w małych rzeczach, również i w wielkich pozostaje niegodziwcem - miał mówić Chrystus.

W Polsce takie podejście wciąż zdumiewa, lubimy pewien sznyt nonszalancji. Nie jest wstydem jeździć na gapę, nie płacić podatków ani tym bardziej spisywać cudze dzieła. Nie jest też wstydem nie oddawać długów: o tych drobnych się zapomina, a te naprawdę grube przeciąga się w nieskończoność - aż się przedawnią albo aż wierzyciel wykończy się wieloletnią mitręgą w sądach.

A co by było, gdyby informacje o tych długach stały się łatwo dostępne? O, to byłby wstyd! Dziś wpis do rejestru niesolidnych dłużników ryzykujemy dopiero, gdy zapomnimy zapłacić 200 zł (przedsiębiorców dotyczy wyższy próg 500 zł). Można by uznać za małostkową propozycję resortu gospodarki, by te limity znieść. I - co gorsza - zacząć wpisywać na czarne listy również tych, którzy nie płacą np. podatków. Ale - parafrazując Ewangelię - kto nie płaci podatków, ten nie zapłaci też kontrahentowi.

Oczywiście, będą tacy, którzy mimo obciachu nadal będą unikać spłacania długów. Jednak dla innych będzie to bardzo ważna informacja: w końcu kto chciałby robić interesy z ludźmi, którzy wstydu nie mają.

@RY1@i02/2013/211/i02.2013.211.00000020a.802.jpg@RY2@

Barbara Kasprzycka kierownik działu prawo

Barbara Kasprzycka

kierownik działu prawo