Szacunek (nie)wymuszony

Chciałam zostać sędzią. Włożyć togę, zawiesić na szyi łańcuch z orłem, zasiąść na sali sądowej za wielkim stołem. Chciałam słuchać ludzi, pomagać im rozwiązywać problemy, godzić zwaśnione strony. Czynić ten świat choć odrobinę lepszym. Naiwne? Pewnie tak. Dla mnie jednak na tym właśnie polega wymierzanie sprawiedliwości. Nie na roztrząsaniu, który paragraf co oznacza. Praca sędziego to przede wszystkim praca z ludźmi, a dopiero potem z paragrafami. Ktoś powie, że to oczywista oczywistość. Czyżby?