Niepotrzebne nam parytety

Prawie równo rok temu pisałam, że kwoty i parytety to jakiś wymysł, który ustawia kobiety w roli grupy specjalnej troski. Że płeć nie ma znaczenia w przypadku kariery zawodowej, bo liczą się w tym obszarze przede wszystkim kompetencje i umiejętności. I że jedynie słabe statystyki udziału pań w biznesie, gospodarce czy polityce mogłyby służyć mi jako argument do poparcia ustawowego nakazu przydzielania miejsc we władzach spółek i/lub w ławach parlamentarnych. Dziś mam przekonanie, że i takie uzasadnienie nie odgrywa jakiejkolwiek roli. Maszyna równouprawnienia jest w pełnym ruchu i jak wskazują różne dane, nie da się jej już zatrzymać (na całe szczęście). Napędza ją głośna debata o prawach kobiet (a ta się toczy nieustannie i powoli kruszy utarte schematy), świetne wykształcenie, kwalifikacje, ambicje i determinacja tzw. płci słabszej. Udział panów w tym procesie też trzeba odnotować - zaczynają się przyzwyczajać (zaryzykowałabym: akceptują), że nie tylko oni mogą rządzić światem albo firmą i że obowiązki domowe ich również dotyczą. Ręce same składają się do oklasków w podziękowaniu dla obu płci.