Uczmy dzieci, jak zostać prezesami i właścicielami, a nie pracownikami. To zadanie dla rodziców i szkoły

Czarnoskóry Ephren Taylor pochodził z ubogiej rodziny, dlatego nie mógł sobie pozwolić na kupowanie nowych gier na Super Nintendo. W wieku 12 lat postanowił więc, że sam sobie napisze grę. Po paru miesiącach napisał (zabijanie bandytów, którzy chcą zamordować prezydenta) i sprzedał 30 kopii po 10 dolarów za sztukę. W wieku 13 lat zaczął projektować strony internetowe, w rozmowach telefonicznych z klientami udawał dorosłego. Kiedy dostał pierwszy czek na 3800 dolarów, rodzice myśleli, że handluje narkotykami. Pierwszy milion dolarów zarobił w wieku 16 lat, w jednej ze swoich firm zatrudnił nawet nauczyciela historii. Obecnie Ephren ma około 70 wystąpień rocznie, za każde bierze 8000 dolarów (ponad 20 000 złotych). W wieku 14 lat Fraser Doherty zaczął robić dżemy według przepisu swojej babci w kuchni rodziców w Edynburgu. Sąsiedzi i znajomi uwielbiali te dżemy, wieść się rozniosła i Fraser dostał tyle zamówień, że się nie wyrabiał. Wynajął więc część mocy wytwórczych w fabryce przetwórstwa żywności zatrudniającej 200 osób. W wieku 16 lat produkcja dżemu zajmowała mu cały czas, w wieku 20 lat Fraser sprzedawał swój SuperJam w ponad 300 supermarketach w Wielkiej Brytanii oraz w Irlandii. W 2008 r. Fraser rozpoczął program charytatywny dla starszych samotnych osób pod nazwą Supersam Tea Party. Biznes Frasera jest wart około 2 mln dolarów (ponad 6 milionów złotych). To tylko dwa przykłady młodych przedsiębiorców z USA i Wielkiej Brytanii, którzy dzięki przedsiębiorczości zostali milionerami, jeszcze zanim weszli w dorosłe życie. Jeżeli polskie szkoły będą kształciły młodych ludzi w taki sposób, że ci wykorzystają swoją naturalną przedsiębiorczość, to wzrost gospodarczy będzie o wiele większy, będzie powstawało o wiele więcej miejsc pracy niż obecnie, a być może wielu zwalnianych z pracy nauczycieli będzie mogło znaleźć pracę w firmach tworzonych przez absolwentów szkół i uczelni.