Skomplikowane układanie elementów unii bankowej

W odpowiedzi na kryzys w europejskim systemie bankowym, powiązany z kryzysem sektora finansów publicznych niektórych krajów proponowane są i wdrażane różne nowe koncepcje mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa w przyszłości. W odniesieniu do sektora bankowego dotychczas mogliśmy przy tym obserwować więcej dyskusji nad nowymi koncepcjami niż faktycznych wdrożeń. Ostatnie siedem miesięcy bieżącego roku przyniosło jednak w tym zakresie zmiany. Po pierwsze, przesądzono o ostatecznym kształcie wymogów kapitałowych i norm płynności w unijnym systemie bankowym (pakiet CRD IV). Po drugie, 10 lipca br. światło dzienne ujrzał projekt unijnego rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w ramach unii bankowej. Jest to zatem drugi element z układanki "unia bankowa", który został nakreślony bardziej precyzyjnie niż tylko ogólne hasła. Pierwszym elementem układanki był europejski nadzór bankowy, a trzecim, wciąż bliżej nieokreślonym, pozostaje europejski system gwarantowania depozytów. Z jednej strony może nie dziwić wprowadzanie złożonych zmian w konwencji "krok po kroku", ale z drugiej strony osobne funkcjonowanie pojedynczych elementów nie przyniesie zamierzonych efektów. Mówiąc inaczej, jeden element układanki w oderwaniu od pozostałych nie będzie dobrze funkcjonował. Zasadne jest ponadto jednoczesne dyskutowanie o mechanizmach restrukturyzacji i likwidacji oraz "tradycyjnej" upadłości banków. W przypadku kłopotów finansowych banków występuje bowiem alternatywa: albo jedno, albo drugie, biorąc pod uwagę koszty, i to nie tylko finansowe. Zasadne wydaje się ponadto połączenie dwóch elementów unii bankowej w jeden, tj. systemu restrukturyzacji i likwidacji z systemem gwarantowania depozytów, co powinno doprowadzić do zwiększenia elastyczności działania, zmniejszenia kosztów i skrócenia czasu podejmowania decyzji.