Mit produktywności

Pisząc o potrzebie większej redystrybucji dochodu narodowego, zderzam się zwykle z tymi samymi zarzutami. Że ta socjalna argumentacja to nic innego, jak dawanie upustu najbrzydszym ludzkim instynktom, np. zawiści. Że biedni nic nie robią, by poprawić swój los, tylko chcą bezprawnie odebrać to, co wypracowali ci, którym wiedzie się lepiej. Że to gorszące równanie w dół. Czyżby?