Wątpliwe pożytki z oszczędzania

Zaraz, zaraz. Czy pamiętają państwo początki polityki zaciskania pasa? Był rok 2010 i ówczesny szef Europejskiego Banku Centralnego Jean-Claude Trichet mówił mniej więcej tak: "Równoważenie finansów publicznych jest konieczne. Dlatego że jest warunkiem podtrzymania wiary w politykę fiskalną rządów. Polityka oszczędności przyniesie ze sobą w krótkim okresie negatywne efekty po stronie popytu. Ale zostaną one zrekompensowane przez odbudowę zaufania i nastrojów po stronie biznesu oraz konsumentów. Dlatego polityka równowagi fiskalnej jest naszą rekomendacją dla wszystkich krajów Unii Europejskiej". Albo ten sam Trichet w innym miejscu: "Popieramy politykę austerity nie tylko dlatego, że przeciwstawia się ona nieodpowiedzialnemu zadłużaniu kolejnych pokoleń. Ale również dlatego, że będzie ona dobra dla budowania dobrych nastrojów w biznesie i wśród konsumentów". To nie były jakieś tam słowa anonimowego ekonomisty wygłoszone na trzeciorzędnej konferencji. Przekaz "oszczędności odbudują zaufanie" to była dyrektywa polityczna, której od tamtej pory trzymają się wszystkie najważniejsze unijne instytucje, większość rządzących UE polityków (z Angelą Merkel na czele) i w którą wierzy większość europejskiej opinii publicznej. To ta dyrektywa sprawiła, że w Polsce rząd Tuska zamroził wiele wydatków i doprowadził do zmian w OFE. Ale my to jeszcze nic. Filozofia austerity przeorała życie społeczne i polityczne w większości krajów strefy euro. I doprowadziła ją do miejsca, w którym dezintegracja nie jest już wcale scenariuszem nieprawdopodobnym.