KRS znów wykracza poza swe kompetencje

Kilka tygodni temu na łamach DGP komentowałem stanowisko przewodniczącej KRS Dagmary Pawełczyk-Woickiej, która reagując na wyrok wydany przez Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w sprawie wydarzeń mających miejsce w katedrze poznańskiej w październiku 2020 r., zwróciła się do prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu z pismem o skierowanie sędzi referent na szkolenie z zakresu prawa konstytucyjnego, obejmującego w szczególności ochronę kultu religijnego („KRS godzi w niezależność sądów i niezawisłość sędziów”, DGP 55/2023). Przewodniczącej KRS nie spodobał się wyrok uniewinniający aktywistów, dlatego uznała, iż sędzia z udziałem, której zapadł, powinna przejść szkolenie, by na przyszłość takich wpadek unikać i wychodzić naprzeciw oczekiwaniom przewodniczącej rady co do treści rozstrzygnięć. Problem w tym, że ani przewodnicząca KRS, ani prezes jakiegokolwiek sądu nie mają w tym zakresie nawet szczątkowych kompetencji. Aktywność Dagmary Pawełczyk-Woickiej w oczywisty sposób pozbawiona była zatem podstaw prawnych.

Tym razem sprawa wydaje się dalece poważniejsza. Dotyczy bowiem próby bezprawnego wpływu na bieg toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowania związanego z funkcjonowaniem kopalni Turów. Chodzi o postanowienie z 31 maja 2023 r., w którym sędzia Jarosław Łuczaj w ramach rozpoznania wniosku o zabezpieczenie postępowania zdecydował o wstrzymaniu realizacji decyzji środowiskowej dotyczącej koncesji na wydobycie węgla w kopalni Turów po 2026 r. (sygn. akt IV SA/Wa 654/23). Trzeba zaznaczyć, że z istoty zabezpieczenia wynika, że jego udzielenie nie determinuje ostatecznego kierunku rozstrzygnięcia skargi głównej. A już na pewno nie ma w nim mowy o zamknięciu kopalni. Postępowanie zatem wciąż trwa. To, że politycy postanowili wykorzystać tę sprawę w przededniu rozpoczynającej się kampanii wyborczej, znając krajowe realia, zdziwienia nie budzi. Gorzej, że wsparła ich KRS.