Zmiana roli, nowe buty i kwestia zaufania
Objęcie stanowiska ministra ważnego resortu to nobilitacja dla poważnego polityka. Szansa i wyzwanie zrobienia naprawdę dobrych rzeczy, których nie udało się dokonać poprzednikowi. Jak uczy historia, wyjście z roli polityka, a wejście w buty ministra udawało się niewielu. I nie chodzi o to, że skuteczny polityk nie może być skutecznym szefem danego resortu. Ba, więcej – im bliżej ucha premiera, tym lepiej, tym większa szansa na przeforsowanie własnych projektów i nowych pomysłów.
Tyle że z bycia skutecznym czy rozpoznawalnym politykiem nie wynika jeszcze, że takim też się będzie ministrem. Bo to jednak dwie różne role. To, co wypada politykowi, nie zawsze wypada szefowi resortu. Szczególnie jeżeli chodzi o komunikację, ferowanie opinii, komentowanie poczynań innych, w końcu – zapowiadanie, czego to się nie zrobi w najbliższym czasie i jakie to będzie przełomowe.
W taką pułapkę wpadła minister zdrowia – szefowa, jak by nie było, resortu kluczowego z punktu widzenia finansów przeznaczanych na leczenie, pacjentów, kierowanych do samorządów czy w końcu dyrektorów placówek medycznych. Na swoim profilu na platformie X minister zamieszcza własne wypowiedzi związane m.in. z pieniędzmi na profilaktykę przeznaczonymi dla ojca Rydzyka, Caritas z archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej czy odpowiedzi ad vocem dla przeciwników politycznych. Do tego przerzuca się zupełnie niepotrzebnie wpisami z dziennikarzami. Nie na tym polega rola ministra. Od tego ma sztab ludzi – od rzecznika prasowego po biuro polityczne. Tym ludziom należy zaufać. Można zacząć od prostej sprawy – trzymania się przez panią minister jasnych zasad umawiania wywiadów z dziennikarzami. Co z tego, że zgłaszają się oni do biura prasowego MZ w tej sprawie i cierpliwie czekają, skoro pani minister bez wiedzy biura sama ad hoc wybiera media, w których chce się pokazać.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.