Fajnopolak chce się zmienić

„Fajnopolak” to – jak wiadomo – określenie niezbyt przychylne. Wielu się na nie zżyma. Skoro jednak boli, to najpewniej jest trafne. „Fajnopolak” to kategoria zbliżona do „leminga”. Ów fajnopolak był rodzajem słodkiej zemsty prawicowej kontrkultury. Ich publicystycznym blitzkriegiem. Był to rewanż za popularną dekadę wcześniej kategorię „oszołoma”, za pomocą której liberalny mainstream metkował wszystkich, co nie mieścili się w propagowanym przez tę formację wyobrażeniu o nowoczesnym „Polaku-Europejczyku”. Prawica za tych „oszołomów” odkuła się więc „fajnopolakami”. Czyli zbiorczym określeniem ludzi nieposiadających własnego zdania, idących za tym, co modne i bezkrytycznie ufającym mediom głównego nurtu. Fajnopolak na pytanie „Jaka Polska?” odpowie „No taka fajna i uśmiechnięta”. Zapytany o poglądy, odrzeknie „Takie normalne, zdroworozsądkowe”.