Fajnopolak chce się zmienić

„Fajnopolak” to – jak wiadomo – określenie niezbyt przychylne. Wielu się na nie zżyma. Skoro jednak boli, to najpewniej jest trafne. „Fajnopolak” to kategoria zbliżona do „leminga”. Ów fajnopolak był rodzajem słodkiej zemsty prawicowej kontrkultury. Ich publicystycznym blitzkriegiem. Był to rewanż za popularną dekadę wcześniej kategorię „oszołoma”, za pomocą której liberalny mainstream metkował wszystkich, co nie mieścili się w propagowanym przez tę formację wyobrażeniu o nowoczesnym „Polaku-Europejczyku”. Prawica za tych „oszołomów” odkuła się więc „fajnopolakami”. Czyli zbiorczym określeniem ludzi nieposiadających własnego zdania, idących za tym, co modne i bezkrytycznie ufającym mediom głównego nurtu. Fajnopolak na pytanie „Jaka Polska?” odpowie „No taka fajna i uśmiechnięta”. Zapytany o poglądy, odrzeknie „Takie normalne, zdroworozsądkowe”.

Rok 2015 był dla fajnopolaków momentem zwrotnym. Bezapelacyjne zwycięstwo PiS było również sukcesem odniesionym „w nadbudowie”. A konkretnie w świecie mediów społecznościowych, gdzie przewaga w tym przypadku jest równoznaczna z dominacją na morzach lub w powietrzu w przypadku wojny konwencjonalnej. Fajnopolacy przeżyli wtedy szok. Zobaczyli, że są obciachowi i że nigdy więcej nie mogą się zgodzić, by reprezentowali ich politycy w rodzaju Bronisława Komorowskiego. Wśród fajnopolaków rozpoczął się proces rozliczeń. Pytań o to, kim jesteśmy? I czy możemy być inni? A jeśli tak, to jacy?