Najważniejsze orzecznictwo publikowane w DGP w październiku 2014 r.

PODATKI

Bank we wniosku o interpretację podatkową zwrócił uwagę, że może uwzględniać w kosztach wartość kredytów udzielonych klientom, które następnie nie zostały spłacone (z różnych przyczyn), a nie ma takiej możliwości w odniesieniu do kredytów wyłudzonych przez osoby podszywające się pod kogoś innego. Zdaniem banku to zróżnicowanie nie ma uzasadnienia w przepisach i jest niezrozumiałe. Dyrektor izby skarbowej uznał jednak, że strata z tytułu wyłudzonego kredytu nie może być kosztem podatkowym.

Instytucja finansowa nie uwzględni w kosztach podatkowych strat poniesionych z powodu wyłudzenia kredytów. Musi bowiem wziąć pod uwagę, że nie łączą się one z przychodami, ale z ryzykiem, które towarzyszy jego biznesowi.

Wyrok NSA z 30 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2344/12

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 190 z 1 października 2014 r.

Uniwersytet kształcił studentów zaocznie i w związku z tym pobierał od nich opłaty za naukę. Spór z fiskusem dotyczył sytuacji, gdy student rezygnuje ze studiów w trakcie roku, a uniwersytet zwraca mu pieniądze. Uczelnia i urzędnicy skarbowi zgodzili się co do tego, że konieczne jest wówczas pomniejszenie przychodów. O ile jednak uczelnia była zdania, że wystarczy, jeśli odpowiednio skoryguje bieżące przychody, o tyle izba skarbowa uznała, że należy skorygować rozliczenie za okres, w którym zaksięgowano pierwotne przychody (opłatę od studenta).

Jeśli jakieś zdarzenie wpływa na wartość zaksięgowanego dawniej przychodu, to korekta powinna dotyczyć okresu, w którym on powstał.

Wyrok NSA z 1 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2134/12

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 192 z 3 października 2014 r.

Spółka rozdawała kontrahentom i klientom próbki towarów sanitarnych. Część z nich wytwarzała sama, inne kupowała. Uważała, że wydatki związane z gratisami może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wręcza je w celach reklamowych. Dyrektor izby skarbowej wydał jednak negatywną interpretację. Stwierdził, że w tym wypadku nie chodzi o koszty reklamy, ale reprezentacji, a te nie mogą być potrącane, o czym mówi art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.

Przedsiębiorstwo, które wręcza klientom próbki towarów jako upominki, musi zadbać o to, by były opatrzone jego logo. W przeciwnym razie nie zaliczy wydatków na nie do kosztów podatkowych.

Wyrok NSA z 1 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2463/12

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 193 z 6 października 2014 r.

Instytucja kupuje od MasterCardu usługi dotyczące kart płatniczych. Bank zapytał, czy powinien naliczać podatek należny od wynagrodzenia wypłacanego kontrahentowi. Uważał, że nie ma takiego obowiązku, ponieważ świadczenia MasterCardu stanowią kompleksową usługę finansową, która korzysta ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. Dyrektor izby skarbowej uznał, że w świetle przepisów unijnych (art. 135 ust. 1 lit. d dyrektywy 112) i wykładni TS UE nie można zgodzić się z bankiem, że w grę wchodzi usługa kompleksowa.

Czynności operatora kart płatniczych wykonywane dla banku są wolne od podatku.

Wyrok NSA z 3 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1489/13

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 193 z 6 października 2014 r.

S Chodziło o spółkę, której zakład produkcyjny znajdował się na obrzeżach miasta. Firma wynajęła przewoźnika, by zapewnić pracownikom bezpłatny dowóz do pracy. Przy okazji podwoziła także pracowników innych firm, które z nią współpracowały. Nie pobierała od nich opłaty, a za autobus płaciła zryczałtowaną stawkę, niezależnie od liczby osób. Uważała, że usługi świadczone przez nią na rzecz pracowników innych firm są bez VAT. Organy podatkowe zgodziły się, że może odliczyć VAT od usługi przewoźnika, ale nakazały jej zapłacić podatek od przewozów cudzych zatrudnionych.

Firma, która bezpłatnie przewozi nie tylko własnych, lecz także cudzych pracowników, nie zapłaci podatku, jeśli ich praca ma związek z jej działalnością gospodarczą.

Wyroki NSA z 8 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1513/13; I FSK 1514/13

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 199 z 14 października 2014 r.

PRAWO PRACY

Firma w listopadzie 2003 r. zawarła z pracownikiem umowę o zakazie konkurencji oraz zachowaniu poufności. Zgodnie z nią mężczyzna nie mógł podjąć zatrudnienia u konkurencji przez 36 miesięcy od ustania stosunku pracy. W zamian firma miała zapłacić pracownikowi odszkodowanie - 25 proc. otrzymywanego wynagrodzenia.

W 2008 r. strony rozwiązały umowę o pracę za porozumieniem stron, przy czym od sierpnia 2007 r. mężczyzna przebywał na urlopie bezpłatnym. Firma po zakończeniu stosunku pracy nie zgodziła się na wypłacenie odszkodowania w wysokości 25 proc. kwoty wynagrodzenia otrzymanej w ostatnich 36 miesiącach od rozwiązania umowy o prace tylko z uwzględnieniem przepracowanych miesięcy. Ta pula środków została obniżona o okres trwania bezpłatnego urlopu.

Wysokość odszkodowania z umowy o zakazie konkurencji wylicza się na podstawie faktycznego wypłacanego wynagrodzenia. Okres przebywania na urlopie bezpłatnym nie pomniejsza odszkodowania.

Wyrok SN z 4 września 2014 r., sygn. akt I PK 25/14

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 199 z 14 października 2014 r.

Oddział ZUS wniósł do sądu hipotecznego o wpis do księgi wieczystej hipoteki przymusowej na kwotę ponad 128 tys. zł, obciążającej nieruchomości należące do małżonków S. Hipoteka miała stanowić zabezpieczenie należności obciążających męża z tytułu nieodprowadzonych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za okres od marca 2004 r. do maja 2011 r. Przy czym do nieuregulowanych należności doliczono również odsetki karne oraz koszty upomnienia i egzekucyjne.

Jeżeli ZUS chce za długi składkowe obciążyć hipoteką przymusową nieruchomość wspólną należącą do małżeństwa, decyzja w tej sprawie musi być doręczona obojgu małżonkom.

Uchwała SN z 10 października 2014 r., sygn. III CZP 28/14

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 201 z 16 października 2014 r.

Kilka pielęgniarek zatrudnionych na etacie w szpitalu wojewódzkim podjęło współpracę z firmą medyczną świadczącą usługi na rzecz jednostki, gdzie pracowały. Dodatkowe zadania były wykonywane na podstawie zlecenia. Dzięki takiej umowie pielęgniarki m.in. pełniły całodobową opiekę nad pacjentami. ZUS uznał, że w tej sytuacji obowiązek opłacania składek ciąży na szpitalu. Zdaniem ZUS taka sytuacja w sposób jednoznaczny wskazuje, że świadczące prace na podstawie umowy-zlecenia nadal były pracownicami szpitalu.

ZUS ma prawo domagać się od szpitala daniny za pracowników wykonujących pracę na jego rzecz na podstawie umowy-zlecenia zawartej z firmą zewnętrzną.

Wyrok SN z 16 maja 2014 r., sygn. akt II UK 444/2013

PISALIŚMY O TYM:

DGP nr 190 z 1 października 2014 r.