Nigdzie się nie wybieram

Gdy na jednym z ostatnich wieców Donalda Trumpa komik Tony Hinchcliffe nazwał Portoryko „wyspą śmieci dryfującą gdzieś na środku oceanu”, Benito Antonio Martinez Ocasio, znany lepiej jako Bad Bunny, nie poczuł się rozbawiony. Wokalista i raper, który od 2020 r. nie wypadł z pierwszej trójki artystów najczęściej słuchanych na Spotify, udostępnił na Instagramie ośmiominutowy film z podpisem „Śmieci”. Krótki metraż z narracją Benicia del Toro – również Portorykańczyka – pokazuje kamienie milowe i ważne postaci w dziejach wyspy (m.in. Roberta Clementego i Ricky’ego Martina). Dowiadujemy się też, że w Portoryku narodziło się wiele gatunków muzycznych – od bomby i pleny do salsy i reggaetonu. „Jesteśmy ucieleśnieniem ducha walki i oporu” – mówi pod koniec Bad Bunny. Echa tego przesłania wyraźnie słychać teraz na najnowszej płycie Ocasio „Debi tirar mas fotos”, która trafiła na szczyt listy Billboard 200 i przekroczyła 1 mld odtworzeń w streamingu niecałe dwa tygodnie od premiery 5 stycznia. Hiszpańskojęzycznego albumu nasyconego portorykańskim slangiem słucha dziś cały świat.

Pytaj mnie o nią

„Debi tirar mas fotos” („Powinienem był robić więcej zdjęć”) to cała paleta dźwiękowych barw: żywe melodie salsy i rumby przeplatają się tu z rytmem dembow, podstawowego beatu w muzyce reggaetonowej. Artysta sięga też po wspomniane wcześniej bombę i plenę. Tę pierwszą w XVII w. przywieźli na wyspę niewolnicy z Afryki; były to piosenki, które porywały do tańca, a jednocześnie wyrażały gniew i smutek. Powiązana z bombą plena wykształciła się zaś w XX w. – piosenki w tym nurcie poruszają bieżące tematy i satyrycznie komentują rzeczywistość. Przykład? Energetyczny utwór „Cafe con ron” („Kawa z rumem”), w którym raperowi towarzyszy zespół Los Pleneros de la Cresta, jest o imprezie, którą słychać od Arecibo do Rincon. Niezależnie od tego, czy Bad Bunny śpiewa o ojczyźnie, korzeniach, czy złamanym sercu, kluczowy u niego motyw to wspólnota i bycie razem.