Czy gwiezdna ekonomia będzie wyglądała tak samo jak na Ziemi?

Ekonomiczny noblista Paul Krugman napisał w 1978 r. artykuł, w którym zastanawiał się nad wpływem czasu na cenę dóbr wymienianych międzyplanetarnie. Zakładał, że obrót towarami będzie miał sens tylko wówczas, gdy przewożące je statki będą niemal tak szybkie jak światło. Jednak wtedy następuje dylatacja czasu – czas, który upłynie od wysyłki produktu do powrotu z zapłatą, będzie krótszy dla osoby znajdującej się na statku niż dla handlarza na miejscu. Dlatego Krugman sformułował dwa twierdzenia, zakładając, że planety, które ze sobą handlują, są w tym samym układzie inercjalnym. Po pierwsze, oprocentowanie powinno być policzone nie według czasu na statku, ale według czasu na planetach. Po drugie, dla takich planet stopa procentowa się wyrówna.

W wydanym w 2008 r. eseju politolog John Hickman (Berry College) zastanawia się nad handlem na skalę międzygalaktyczną. Zakłada, że ze względu na ogromne odległości i wydatek energii z tym związany sprzedawać oraz kupować będzie się opłacało tylko dobra niematerialne. Ponadto uważa, że wymiana walutowa, aby istniała, musi być oparta na częstej wymianie dóbr materialnych. Jednak oba warunki nie występują w tym przypadku. Wyobraźmy sobie przybyszów z galaktyki, którzy zatrzymują się, by dokonać handlu na lokalnej planecie, np. Ziemi. Sprzedawcy dóbr niematerialnych spoza planety musieliby szukać takich właśnie do kupienia, jeśli chcą wywieźć zyski. Alternatywnie, jeśli zdeponowaliby lokalną walutę w lokalnym banku lub zainwestowali ją w lokalną firmę, ostatecznie i tak musieliby kupić jakieś lokalne dobro niematerialne na sprzedaż poza planetą – dlatego wymiana byłaby niemalże barterowa. Autor sugeruje też, że między koloniami mogą istnieć spore różnice kulturowe, wpływające na atrakcyjność potencjalnych towarów.