Wróbel: Projekt współczesnej kultury [OPINIA]

Żyjemy w czasach tyranii rosnących, uzasadnionych i szlachetnych oczekiwań „mądrej miłości”. Kiedyś potomstwo wychowywano do posłuszeństwa, co zbyt łatwo prowokowało sadyzm dorosłych. Dziś dzieci wychowuje się do poszukiwania własnych dróg rozwoju, ba, dziecku się towarzyszy, broń Boże nie nakazuje. Wychowanie według takiego rejestru oczekiwań nawet jednego tylko dziecka jest właściwie niemożliwe bez morza cierpliwości i zatrudnionej armii specjalistów (nie wyłączając terapeuty wiecznie sfrustrowanych rodziców). Udaje się? Nie bardzo, ale od czego specjaliści. Tenis dziecięcy, dziecięcy trening uważności, dziecięcy treser (trener?), coach dziecięcy, bioenergoterapeuta dziecięcy i harmonizator dziecięcy – nawet nie wiem, czy dzieciaki nie mają już szerszej palety eksperckich działań niż właściciele psów.