Viktor Orbán i spółka. Na czym polega antyunijny dryf?

Jednym z jego kluczowych przejawów jest niewypełnianie zobowiązań wynikających z członkostwa, czyli podważanie lub otwarte odrzucanie prawa unijnego. Węgry, rządzone od 2010 r. przez Viktora Orbána, stanowią najbardziej radykalny przykład tych negatywnych tendencji. To jedyny w UE kraj, który stał się – używając terminologii organizacji monitorujących systemy polityczne – częściowo wolnym reżimem hybrydowym czy wyborczą autokracją. Na to nakłada się jeszcze bezprecedensowy wzrost korupcji nad Balatonem. Co niepokojące, coraz więcej europejskich przywódców podziwia Orbána i próbuje go naśladować („Budapeszt w Warszawie”). Jednocześnie przybywa polityków głównego nurtu, którzy traktują unijny porządek prawny w sposób selektywny. Te dwie tendencje na pewno się wzmocnią ze względu na ingerencję w sprawy wewnętrzne państw Wspólnoty przez administrację Donalda Trumpa, zagorzałego fana Viktatora, który rozpoczął już demontaż rządów prawa na własnym podwórku.

Polska podatna na presję USA

Polska jest tu szczególnie interesującym przypadkiem. Przestrzeganie zobowiązań wynikających z członkostwa w UE ma fundamentalne znaczenie dla naszej wiarygodności ekonomicznej na arenie międzynarodowej. Niestety spora część polityków kontestuje unijny porządek prawny, w rezultacie stawiając pod znakiem zapytania dalszą modernizację kraju ściśle powiązaną z przynależnością do Wspólnoty. Co więcej, Polska ze względu na zagrożenie ze strony Rosji jest szczególnie podatna na presję USA, która najprawdopodobniej nasili się przed wyborami prezydenckimi. Ewentualne zwycięstwo protrumpowskiego kandydata może oznaczać trzęsienie ziemi i trwałe odrzucenie zobowiązań wynikających z członkostwa w UE.