"Zagłada domu Usherów" w wersji awangardowej

Proza Edgara Alana Poe stała się podstawą ósmej spośród 23 oper popularnego amerykańskiego minimalisty, które powstały na przestrzeni ostatnich trzech dekad. Nie trzeba mistrza arytmetyki, by stwierdzić, że mowa o najbardziej płodnym i najczęściej grywanym twórcy współczesnego teatru muzycznego. Paradoks polega na tym, że status klasyka, a zarazem rewolucjonisty gatunku zawdzięcza Glass dosłownie jednemu dziełu, które w ogóle nie miało być operą. Debiutancki "Einstein na plaży" (1976) - rzecz pozbawiona akcji, libretta i arii, z głosami recytującymi ciągi liczb lub bezsensownych zdań - powstał jako totalna ilustracja dźwiękowa dla teatru postdramatycznego Roberta Wilsona. "Einstein" trafił na deski prestiżowej Metropolitan Opera tylko dlatego, że była to jedyna scena zdolna sprostać wymogom monumentalnego dzieła. Ku zaskoczeniu swoich twórców stał się jednak bezprecedensowym sukcesem. Wielogodzinne ciągi audiowizualnych figur - hipnotyzujących regularnym rytmem oraz geometrią - uwiodły publiczność pamiętającą całkiem dobrze psychodeliczne ideały epoki hippisów. Przyznać trzeba, że była to pierwsza naprawdę nowatorska wizja teatru muzycznego od czasów Ryszarda Wagnera.