Senne ballady jak u Neila Younga

Album "Lullabies of Love and Death" to dzieło dwóch osób - gitarowego barda Peve’a Lety’ego, który dotychczas nie potrafił zagrzać na dłużej miejsca w żadnym zespole, oraz Filipa Zawady, niegdyś założyciela rewelacyjnego AGD oraz przez moment basisty Pustek. Ich wspólne piosenki nasuwają skojarzenia zarówno z balladami Neila Younga, bajkowymi kompozycjami Roberta Wyatta, jak i psychodelicznymi utworami w stylu Animal Collective czy Atlas Sound - choć o jednoznaczne porównanie wcale nie jest łatwo. Wystarczyło zaledwie kilka piosenek na serwisie MySpace, żeby w kolejce do wrocławskich muzyków ustawiło się kilka wytwórni chętnych do opublikowania nagranego przez nich materiału. I trudno się dziwić, bo Indigo Tree to rzeczywiście projekt na światowym poziomie. Na opisanie muzyki chyba lepiej jest używać określeń: introwertyczna, kameralna czy senna, niż sięgać po porównania z innymi artystami. Lety i Zawada bardzo swobodnie podchodzą do swoich piosenek. Co prawda melodie większości z nich nagrali na gitarze akustycznej, często jednak przetwarzając jej brzmienie, aranżacje zaś wzbogacając partiami klawiszy oraz rytmami granymi na przeszkadzajkach lub generowanymi elektronicznie. Długość poszczególnych kompozycji rozciąga się od 30 sekund aż do ponad sześciu minut. Wszystkie utwory układają się w bardzo spójną całość, a w pamięci pozostają m.in. "iamthecar", "swell", "swingingtime" i "kitchenoflove".

Pewnie gdyby Indigo Tree było duetem amerykańskim albo angielskim, modne serwisy internetowe i blogi promowałyby go teraz na potęgę. Ale skoro jest to zespół z Polski, to pozostaje nam się cieszyć, że mamy takich artystów i liczyć na to, że zostaną oni wcześniej czy później dostrzeżeni też za granicą. Bo w kraju ich działalność wciąż jest skazana na głęboką niszę.

@RY1@i02/2009/199/i02.2009.199.000.016d.101.jpg@RY2@

Indigo Tree "Lullabies of Love and Death"

Jacek Skolimowski