Kulturowy cyborg

Dorota Masłowska była wyjątkiem. Wydawało się na fali dzikiego entuzjazmu, że oto nadciąga pokolenie szalenie utalentowanych nastolatków, którzy odmienią oblicze naszej literatury. Jedyną kwestią, która okazała się w tym względzie prawdziwa, był (który to raz!) naiwny polski mesjanizm. Reszta pozostała po staremu: żeby pisać dobrą prozę, trzeba ćwiczyć, próbować, terminować, dojrzewać. Aż do skutku.

Tak właśnie odbieram debiutancką minipowieść Piotra Jagielskiego (rocznik 1986) "Bird żyje" - jako literacką próbę zapowiadającą spory talent. Próbę ciekawą, bo nieprzeładowaną ambicjami i mało efekciarską. W przypadku debiutu to zdecydowanie zaleta.

Co tu mamy? Migawkowy monolog antykwariusza, który swobodnie porusza się między rzeczywistością a światem tekstów kultury - do tego stopnia, że w pewnym momencie już nie potrafi (a może nie chce) odróżniać tych dwóch przestrzeni. Prawdopodobnie rozstał się z kobietą, niewykluczone, że męczy go depresja i uczuciowy chaos - tego dowiadujemy się jednak pośrednio. Bo Jagielski przepuszcza głos narratora przez filtr cytatów i zapożyczeń, pośród których krąży on, nie umiejąc wprost, swoimi słowami, opowiedzieć osobistej historii.

To nie jest szczególnie nowa idea - że współczesny człowiek składa się z cywilizacyjnych skrawków i odpadów, że jest swego rodzaju kulturowym cyborgiem. Ale Jagielski ubiera tę postmodernistyczną myśl w zgrabną metaforę - ów tajemniczy antykwariat okazuje się miejscem, w którym wprawdzie szlag trafia spójną jaźń i własny język, ale możliwy jest dialog. A jeśli możliwy jest dialog, to znaczy, że człowiek nie czuje się tak koszmarnie samotny, zwłaszcza gdy ma sposobność pogawędki z Charliem Parkerem czy Bobem Dylanem. "Bird żyje" obiecuje nam pisarza - zobaczymy, co pokaże przyszłość.

@RY1@i02/2010/245/i02.2010.245.196.036c.001.jpg@RY2@

Piotr Kofta