Haiku z poziomu parteru

Niedawno na ekrany naszych kin trafiła po latach "Tokijska opowieść". Skończone arcydzieło szlachetnej filmowej prostoty. Wielbią ten film Wim Wenders, Aki Kaurismaki, Jim Jarmusch, przerobiła go niedawno Doris Dorie w "Hanami. Kwiecie wiśni". "Tokijska opowieść" wciąż wzrusza, wciąż działa na najprostsze emocje, a jednocześnie dokonuje jakiejś deziluzji świata, który zmienia się tylko zewnętrznie. Tak choćby jak w pięknej scenie spotkania po latach trzech starszych mężczyzn. Upijają się w barze, rozmawiają o dzieciach. Głównemu bohaterowi koledzy zazdroszczą. Jego dzieci wyszły na ludzi, może być z nich dumny, on sam zresztą co chwila się w tym utwierdza. I w tym jednym momencie przestaje chcieć sam siebie oszukiwać. Nie ma już złudzeń co do uczuć swych dzieci, zdaje sobie sprawę z dzielącej go od nich bariery, kariera syna lekarza też jest tylko karierą prowincjusza w wielkim mieście. W jednej chwili elegia staje się tragedią, teatr codziennych uprzejmości i gestów objawia prawdziwy sens. Jedna pijacka rozmowa ujawnia podskórną istotę rzeczywistości, pokazuje komplikację w przenikliwej prostocie.