Istambulskie DNA

Ekspozycja jest kolażem prac kilkunastu artystów, głównie filmów, wideoinstalacji i fotografii. Ich dobór jest chaotyczny, ale w tym szaleństwie jest metoda. Wystawa prezentuje wyrywkowy portret tureckiej metropolii - ale jest to jedyny sposób, w jaki można próbować opisać fenomen stolicy modernizującego się na potęgę państwa. Miasto nad Bosforem oglądamy w kawałkach. Kuratorzy zestawili obok siebie skrajnie różne prace. Podczas gdy Solmaz Shahbad pokazuje idylliczny film z życia mieszkańców luksusowej rezydencji, u Deniza Grüla mamy wywiad z kobietą, która utraciła dach nad głową. Ali Taptik utrwaliła na slajdach ulotne chwile istambulskiej codzienności - widoki z okna, detale z sypialni, nieupozowanych przyjaciół przyłapanych na domowej krzątaninie. Osman Bozkurt sfotografował mieszkańców oswajających opresyjną, wielkomiejską przestrzeń - grillujących i biesiadujących na skwerach i trawnikach.

Rozbita na boksy odseparowane od siebie ciężkimi, białymi wertykałami ekspozycja wywołuje wrażenie ruchu. Wchodząc do kolejnych white cube’ów, mamy wrażenie współuczestnictwa w krwiobiegu tego miasta w niekończącej się budowie i ekspansji. Można rzec, że to właściwości każdej metropolii. Ale Istambuł przypomina Warszawę w architekturze i urbanistyce. Monstrualne blokowiska, domy o elewacjach w krzykliwych kolorach i zamknięte osiedla to także nasza codzienność. Istambuł leży na Wisłą.

@RY1@i02/2010/212/i02.2010.212.196.042b.001.jpg@RY2@

Istambuł w obiektywie Ali Taptik

Cezary Polak