Ambientowe mgiełki wypreparowane z rytmu

"Overstep", dziesiąty album w dorobku Anglików, jest zdecydowanie udany. Sean Booth i Rob Brown postanowili wreszcie zwolnić tempo w łamaniu konstrukcji rytmicznych, spiętrzaniu cyfrowych błędów i pomnażaniu skomplikowanych algorytmów. Ponadgodzinny materiał zgromadzony przez nich podczas wspólnych improwizowanych sesji w laboratoryjnie sterylnych warunkach zdominowany został przez przepastne ambientowe mgiełki ("r ess") i utwory dość oszczędne w środkach ("qplay"). W samej teksturze dźwięku zachodzi jednak aż tyle różnorodnych procesów, że budowanie narracji za pomocą rytmu wydaje się zbędne. Zdarza im się nawet powracać do starych brzmień post-rave’owych w "Treale" i "d-sho qub", ale bynajmniej nie ma tutaj mowy o oglądaniu się za siebie, a jedynie o rewidowanie na bieżąco charakteru muzycznego grupy.