Witajcie w kryzysie

Kryzys finansowy może być znakomitą filmową inspiracją - ileż wspaniałych obrazów poświęcono zapaści lat 30.? A kto lepiej niż HBO potrafi podejmować trudne tematy? Jednak ta telewizyjna machina do zbierania (zasłużonych) nagród tym razem zawiodła. "Zbyt wielcy, by upaść" są filmem tak męczącym i ponurym jak recesja. Niestety bez szans na zwyżkę koniunktury.

Scenariusz oparty na książce Andrew Rossa Sorkina, autora ekonomicznych komentarzy w "New York Timesie", napisał Peter Gould, jeden z twórców sukcesu wybitnego serialu "Breaking Bad". Niestety tu zagubił swój talent do nieoczywistej narracji i film strukturą przypomina odcinek "Doktora House’a": ciężki przypadek choroby (wiszące na włosku bankructwo największego banku inwestycyjnego Lehman Brothers), nieudane próby kuracji, pogarszające stan pacjenta (teraz już bankructwem zagrożone są wszystkie baki) i wreszcie trafna diagnoza: potrzebny jest wielki zastrzyk gotówki!

Może dla amerykańskich widzów znających lepiej osoby dramatu takie jak sekretarz skarbu w administracji Busha Henry Paulson (William Hurt) czy przewodniczący Rady Gubernatorów Systemu Rezerwy Federalnej Ben Bernanke (Paul Giamatti) oglądanie tej inscenizacji niedawnych wydarzeń jest bardziej emocjonujące. Z europejskiej perspektywy jest to jednak zbyt naiwna próba znalezienia przyczyn kryzysu, z którego skutkami borykamy się cały czas.

Odpowiedź na pytanie "kto zawinił": chciwi bankierzy, czy lekkomyślni prawodawcy została przycięta do z góry upatrzonej tezy. Jednowymiarowość przedstawionego modelu rzeczywistości - mimo wszelkich pozorów głębi i komplikacji - zwyczajnie razi. Być może jest po prostu za wcześnie na uogólnienia i metafory, może potrzebny jest większy dystans. Byłoby dobrze powrócić do tematu za 10 - 15 lat. W miarę możliwości z tą samą obsadą, bo stawka aktorska jest tu znakomita i czyni to nieprzyjemne widowisko znośnym.

@RY1@i02/2011/233/i02.2011.233.196.007a.001.jpg@RY2@

Katarzyna Nowakowska