Cepelia jest cool

Wartość zespołu doskonale pokazuje scena z "Kapela ze Wsi Warszawa w podróży", w której skrzypek kapeli pokazuje naklejki na swoim futerale na instrument. Zbiera je z miejsc, w których grał z KZWW. Wśród nich plakietki z Tajwanu, Wielkiej Brytanii, Kanady, Meksyku, festiwalu Roskilde. Jak zdradził muzyk, takimi naklejkami mógłby zasłonić ze 30 futerałów. KZWW oczarowała muzyczny świat energią, jaką wykrzesali z polskiej muzyki ludowej, pokazując, że nie musi się kojarzyć z przaśną cepelią.

W Polsce usłyszeliśmy o nich, dopiero gdy w 2004 roku brytyjska rozgłośnia BBC przyznała im prestiżową nagrodę dla nowej twarzy muzyki korzeni. Dwa lata później telewizja BBC po raz pierwszy zrealizowała pełnometrażowy film dokumentalny poświęcony w całości polskiemu artyście.

KZWW regularnie występują na najważniejszych folkowych imprezach na świecie, ale w "Kapela ze Wsi Warszawa w podróży" tego nie zobaczycie. Ekipa kierowana przez reżysera Jana Sosińskiego wyrusza na Mazowsze, do Strykowic, Sanoka i Sandomierza. KZWW grają tam koncerty, spotykają się z lokalnymi muzykami. Jeden z koncertów dają przed sklepem monopolowym w wiosce na Mazowszu. Grają dla trójki małych dzieci i pijanego trzydziestolatka, który w samych spodniach i z piwem w ręku wykonuje szaleńczy taniec do ich dźwięków. KZWW grają też z kapelą Mariana Pełki w Kłudnie koło Wieniawy. Jamowanie z zespołem, którego średnia wieku oscyluje w okolicach osiemdziesiątki, to kwintesencja sposobu na utrzymywanie tradycji muzycznej przez KZWW. Zespół, spotykając się z muzykami kultywującymi regionalne granie, przelewa ich utwory na nowe dźwięki. Dokładają do nich smaczki house’u, hip-hopu i ambientu. Nie rezygnują przy tym z używania tradycyjnych instrumentów. W filmie odwiedzają regionalnych twórców lir korbowych czy bębnów. Smutne jest to, że na wsiach nie widać następców wiekowych muzyków. KZWW wydaje się jedyną grupą ludzi, która chce utrzymać tradycję.

"Kapela ze Wsi Warszawa w podróży" to część cyklu BBC "Korzenie Europy". Oprócz KZWW bohaterem jest m.in. królowa fado Mariza. Serię powinni zobaczyć nie tylko zainteresowani europejskimi ludowymi środowiskami muzycznymi. Dokumenty w dobry sposób ilustrują kulturę życia regionów, tradycje i zwyczaje, jakie tam panują. Osiągnięto to m.in. za sprawą specyficznego filmowania. W filmie o KZWW mamy wrażenie, jakbyśmy byli uczestnikami wyprawy. Nie ma tu nakręconych gadających głów. Zarejestrowane zostały rozmowy samych muzyków z mieszkańcami wiosek i miast, które odwiedzają. Jest w dokumencie lektor, ale jego obecność ogranicza się tylko do kilkuzdaniowych komentarzy uzupełniających sytuacje z filmu. Nie przeszkadza obrazowi, bo jego siła i przekaz są wystarczająco jasne i mocne. KZWW to kolektyw ludzi z pasją, którzy nie boją się czerpać z tradycji. Nie tylko polskiej muzyki, ale też bluesa, soulu, funky i folku innych krajów.

@RY1@i02/2011/151/i02.2011.151.196.0003.001.jpg@RY2@

Żywiołak - jeden z najgłośniejszych debiutów folkowych ostatnich lat. Po sukcesie na Festiwalu Muzyki Folkowej Polskiego Radia "Nowa Tradycja" szturmem zdobyli serca słuchaczy. Koniecznie sięgnijcie po ich debiut "Nowa Es-Tradycja" - psychodeliczny folk z metalowym wykopem.

Południca! - komiksowy alternatywny folk. Krakowianie grają bez ograniczeń - mogą brzmieć niczym kapela ludowa, by za chwilę zaskoczyć cyrkowym brzmieniem spod znaku Stolen Babies. Kto jeszcze nie słyszał płyty "Spóźnione wejście w XXI wiek", niech szybko nadrabia zaległości.

Transkapela - gra muzykę klezmerów z Karpat, miks wpływów żydowskich, polskich, rumuńskich, węgierskich i słowackich. Porwie was energia tej muzyki: Transkapela wystąpi wkrótce na budapeszteńskim festiwalu Sziget oraz na Warsztatach Kultury w Lublinie (14 sierpnia).

Wojciech Przylipiak