Mgła o zmierzchu

Policja z fińskiego Turku staje przed nie lada zagadką. Oto w biały dzień, przy brzegu podmiejskiego jeziora, znika bez śladu 14-letnia dziewczynka, w domniemanym miejscu zaginięcia leży jej porzucony rower, a na asfalcie technicy znajdują ślady krwi. Ale to nie wszystko: 33 lata wcześniej na tej samej drodze, nad tym samym jeziorem, nieznany sprawca uprowadził, zgwałcił i zamordował inną nastolatkę. Jej ciało odnaleziono dopiero po paru miesiącach. Scenariusz nowej zbrodni - a policjanci zdają się mieć pewność, że doszło do powtórzenia tragedii - jest niemal identyczny.

Zaginięciem zajmuje się mrukliwy komisarz Kimmo Joentaa, człowiek pogrążony w permanentnej depresji po stracie żony, która dwa lata wcześniej zmarła na raka. Ale nie tylko Joentaa obdarza zainteresowaniem ów tajemniczy przypadek: do pomocy w śledztwie zgłasza się emerytowany naczelnik wydziału kryminalnego Ketola - to właśnie Ketola prowadził nieudane dochodzenie przed trzema dekadami i tamto morderstwo stało się niemal jego obsesją. Jest jeszcze ktoś: jeden z morderców tamtej dziewczynki. Wyrwany ze swojego starannie zaprojektowanego nowego życia rusza na dziwaczną ekspiacyjną wyprawę...

Jan Costin Wagner jest Niemcem, ale blisko związanym z Finlandią. Jego proza stanowi tego najlepszy dowód: jest skandynawska do szpiku kości. Gdyby wyciąć z "Milczenia" (całkiem niezły) wątek kryminalny, dostalibyśmy dość ponurą, melancholijną powieść o tym, że międzyludzka bliskość to mrzonka - wszyscy są tu osobliwie samotni i nie potrafią ze sobą rozmawiać o najprostszych sprawach. U Wagnera nawet policjanci to faceci skryci, niezdecydowani, dziwnie słabi, poruszający się pośród tej społecznej enigmy po omacku i ze skrępowaniem. Ów świat ma swój urok - blisko mu do rzeczywistości, w której przecież tak często okazuje się, że najważniejszych dla nas osób kompletnie nie znamy. A o zmierzchu wszystko spowija mgła.

@RY1@i02/2011/126/i02.2011.126.196.026c.001.jpg@RY2@

Piotr Kofta