Oceniamy festiwale

Święto metalu - pod tą samą nazwą, w różnych miejscach na ziemi. W zeszłym roku warszawski Sonisphere był wyjątkowy, bo po raz pierwszy na scenie spotkała się wielka czwórka thrash metalu. Trudno będzie przebić tamten koncert. Druga edycja pokazała różne odcienie mocnego grania.

Gwiazdą imprezy było Iron Maiden, ale to Motörhead spowodował, że na Bemowie zatrzęsła się ziemia. "Jesteśmy Motörhead i gramy rock’n’rolla" - zapowiedział jak zwykle koncert Lemmy, po czym ze swoim triem pokazał rocka godnego mistrzów. Numery z nowej płyty "The World is Yours" oraz klasyki "Overkill" i "Ace of Spades" przeplatał luźną konferansjerką w stylu: "Ci, którzy uważają, że powinniśmy grać głośniej, niech podniosą ręce do góry".

Konferansjerka polskich zespołów. Na scenie B podczas Sonisphere miało okazję pokazać się kilka nieznanych jeszcze polskich mocnych kapel (Chasse, Leash Eye) oraz starzy wyjadacze w stylu Corruption i Hunter. To, co wygadywali ze sceny metalowcy z tych dwóch pierwszych, pasowało raczej do pikniku telewizji śniadaniowej. Teksty w stylu "brawo dla was" bolały prawie tak mocno jak wymawianie przez nich polskich słów z angielskim akcentem. Dlaczego wokalista polskiej kapeli mówi "dzięki" tak, jakby urodził się w Teksasie, pozostaje zagadką.

Mastodon (na zdj.). Doskonale spisał się przede wszystkim wyglądający jak kanadyjski drwal gitarzysta Brent Hinds. Kilkuminutowe szalone numery grupy skutecznie rozkręciły zmoczoną publiczność.

Solówka Mikkeya Dee. Perkusista Motörhead nie po raz pierwszy sam przez kilka minut hipnotyzował publikę, ale tym razem po swoim secie wystrzelił kilkanaście pałeczek w górę. Skąd on je wziął?

Za rok... Oby legendy w stylu Killing Joke miały więcej czasu na scenie.

@RY1@i02/2011/117/i02.2011.117.196.032b.001.jpg@RY2@

Wojciech Przylipiak