Poetą się nie jest, poetą się bywa

Pamiętam inauguracyjne zajęcia z poetyki. Magister P., postrach całej polonistyki, rozkochany w klasykach konserwatysta, nieprzejednany wróg popkultury i zajadły tropiciel jej przejawów w poezji współczesnej, miał w zwyczaju zaczynać zajęcia od cytatu, który stawał się punktem wyjścia do dyskusji. Spodziewaliśmy się, że będzie chciał skarcić nas, studentów pierwszego roku, analizą wierszy ukochanego Herberta - zapobiegliwie zrobiliśmy repetę twórczości autora "Pana Cogito". Magister P. spojrzał na nas zza grubych szkieł awiatorów i zanucił: "Bo gdy się milczy, milczy, milczy/ To apetyt rośnie wilczy/ Na poezję/ Co być może drzemie w nas", po czym poprosił o wskazanie oksymoronicznych figur w "Songu o ciszy". I jakby zgodnie z myślą zawartą w tytule - przez kilkadziesiąt sekund w sali dało się słyszeć tylko brzęczenie much. Byliśmy zbici z tropu i skonsternowani: owszem, Kofty słuchało się na imprezach w akademiku, sypało cytatami, ale do głowy nam nie przyszło, że jego piosenki mogą być przedmiotem teoretycznej debaty na uniwersytecie. Podobne zaskoczenie towarzyszy lekturze pierwszego tomu utworów zebranych autora "Wakacji z blondynką".